test
Znaleziono 5 wpisów pasujących do wyszukiwanego hasła "Monument Warszawa"
Jeżeli nie odnalazłeś interesujących Cię wpisów załóż nowy temat
Powiadamiaj mnie o nowych wpisach
autor
10.11.2018 (3 miesiące temu)
10.11.2018 (3 miesiące temu)
Mauzoleum

Tadź Mahal jest najbardziej znanym mauzoleum, Indie

Mauzoleum w Halikarnasie

Mauzoleum cesarza Hadriana, Rzym

Mauzoleum Jana Ziębickiego w Starym Wielisławiu
Mauzoleum (gr. mausoleion, łac. mausoleum) – rodzaj grobowca w formie Monumentalnej, samodzielnej budowli o bogatym wystroju architektonicznym. Spotykane są również niebędące miejscem ostatniego spoczynku, symboliczne mauzolea, będące jedynie pomnikiem ku czci danej osoby.

Pierwszym znanym mauzoleum jest wybudowany w IV wieku p.n.e. grobowiec króla Mauzolosa w Halikarnasie. Od imienia tego króla pochodzi nazwa wzorowanych na jego grobowcu późniejszych obiektów tego typu.

Przykłady mauzoleów Edytuj
Mauzoleum Lenina w Moskwie
Mauzoleum Ofiar Rewolucji na Polu Marsowym w Sankt Petersburgu
Mauzoleum Kim Ir Sena w Pjongjangu
Mauzoleum Strażnika Morza w Gdyni – zburzone w czasie II wojny światowej
Kaplica Moskiewska w Warszawie – mauzoleum cara Wasyla Szujskiego (wybudowane 1620 – rozebrane 1818)
Mauzoleum na terenie byłego obozu koncentracyjnego "Majdanek" w Lublinie
Mauzoleum Hindenburga – niem. Tannenberg-Denkmal koło wsi Sudwa – pomnik zwycięstwa niemieckiego nad armią rosyjską w sierpniu 1914 w Prusach – nazywanej bitwą pod Tannenbergiem
mauzoleum Valle de los Caidos w Dolinie Poległych w Hiszpanii, upamiętniające poległych (gł. żołnierzy generała Franco) w wojnie domowej 1936–1939
Mauzoleum Augusta - I wiek p.n.e.
mauzoleum Hadriana (Zamek Świętego Anioła) w Rzymie – II wiek
Mauzoleum Konstancji w Rzymie
mauzoleum Piastów Śląskich w Legnicy.
Mauzoleum Lincolna w Waszyngtonie
mauzoleum Tadź Mahal w Indiach
Grobowce Saadytów w Marrakeszu
Mauzoleum Che Guevary w Santa Clara
Mauzoleum rodziny Dietlów w Sosnowcu
Mauzoleum w Wałbrzychu
Mauzoleum Piastów Śląskich w Krzeszowie
Mauzoleum gen. Gustawa Orlicz-Dreszera w Gdyni
Mauzoleum rodziny Schaffgotschów w Raszowie
Mauzoleum Książąt Żagańskich (kościół pw. Świętego Krzyża ) w Żaganiu
Mauzoleum Potockich w Wilanowie
Zobacz też Edytuj
cenotaf
karner
ossuarium
Bibliografia Edytuj
Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 98. ISBN 83-85001-89-1.
Kontrola autorytatywna (burial or funerary Monument or structure):
LCCN: sh85082332
GND: 4169153-2
BNCF: 13473
WorldCatMauzoleum

Tadź Mahal jest najbardziej znanym mauzoleum, Indie

Mauzoleum w Halikarnasie

Mauzoleum cesarza Hadriana, Rzym

Mauzoleum Jana Ziębickiego w Starym Wielisławiu
Mauzoleum (gr. mausoleion, łac. mausoleum) – rodzaj grobowca w formie Monumentalnej, samodzielnej budowli o bogatym wystroju architektonicznym. Spotykane są również niebędące miejscem ostatniego spoczynku, symboliczne mauzolea, będące jedynie pomnikiem ku czci danej osoby.

Pierwszym znanym mauzoleum jest wybudowany w IV wieku p.n.e. grobowiec króla Mauzolosa w Halikarnasie. Od imienia tego króla pochodzi nazwa wzorowanych na jego grobowcu późniejszych obiektów tego typu.

Przykłady mauzoleów Edytuj
Mauzoleum Lenina w Moskwie
Mauzoleum Ofiar Rewolucji na Polu Marsowym w Sankt Petersburgu
Mauzoleum Kim Ir Sena w Pjongjangu
Mauzoleum Strażnika Morza w Gdyni – zburzone w czasie II wojny światowej
Kaplica Moskiewska w Warszawie – mauzoleum cara Wasyla Szujskiego (wybudowane 1620 – rozebrane 1818)
Mauzoleum na terenie byłego obozu koncentracyjnego "Majdanek" w Lublinie
Mauzoleum Hindenburga – niem. Tannenberg-Denkmal koło wsi Sudwa – pomnik zwycięstwa niemieckiego nad armią rosyjską w sierpniu 1914 w Prusach – nazywanej bitwą pod Tannenbergiem
mauzoleum Valle de los Caidos w Dolinie Poległych w Hiszpanii, upamiętniające poległych (gł. żołnierzy generała Franco) w wojnie domowej 1936–1939
Mauzoleum Augusta - I wiek p.n.e.
mauzoleum Hadriana (Zamek Świętego Anioła) w Rzymie – II wiek
Mauzoleum Konstancji w Rzymie
mauzoleum Piastów Śląskich w Legnicy.
Mauzoleum Lincolna w Waszyngtonie
mauzoleum Tadź Mahal w Indiach
Grobowce Saadytów w Marrakeszu
Mauzoleum Che Guevary w Santa Clara
Mauzoleum rodziny Dietlów w Sosnowcu
Mauzoleum w Wałbrzychu
Mauzoleum Piastów Śląskich w Krzeszowie
Mauzoleum gen. Gustawa Orlicz-Dreszera w Gdyni
Mauzoleum rodziny Schaffgotschów w Raszowie
Mauzoleum Książąt Żagańskich (kościół pw. Świętego Krzyża ) w Żaganiu
Mauzoleum Potockich w Wilanowie
Zobacz też Edytuj
cenotaf
karner
ossuarium
Bibliografia Edytuj
Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 98. ISBN 83-85001-89-1.
Kontrola autorytatywna (burial or funerary Monument or structure):
LCCN: sh85082332
GND: 4169153-2
BNCF: 13473
WorldCat
użytkownik
24.02.2016 (2 lata temu)
24.02.2016 (2 lata temu)
Pewnego razu żył sobie mężczyzna bez kręgosłupa.

Był bardzo miłym facetem. Zaletą nie posiadania kręgosłupa była możliwość dopasowania się do każdego, co często wykorzystywał. Mógł wyginać się na różnorakie sposoby.

Ale nie mógł stać prosto.

I był też przez większość czasu miękki niczym gąbka, bezkształtny jak flak, ludzie często przechadzali się po nim, nie wiedząc nawet że tam jest. Nie zwracali na niego uwagi.

Dlatego w końcu zawładnął nim smutek, brak kręgosłupa rozżalił go zupełnie. Zastanawiał się czemu inni ludzie nie chcą lub nie mogą dopasować się do niego tak jak on sam to robi. Refleksja ta była jednak nieco głupia, ponieważ nie czuł nigdy odwagi czy prawa do tego, by poprosić kogoś o dopasowanie się do niego. Sam zresztą nie miał formy, kształtu – więc do czego tu się dopasować?

W cyberprzestrzeni udawał kogoś twardego - jak gdyby posiadał kręgosłup - ale ludzie poprzez jego złość i rozgoryczenie błyskawicznie dostrzegali, że tak naprawdę go nie ma w życiu realnym. Dlatego jego sieciowe wojny szybko kończyły się przegraną, a on sam czuł co raz większe poczucie wstydu i beznadziejności.

Zawsze marzył o byciu z kobietą, by okazała mu pomoc – by zastąpiła kręgosłup, którego nie miał. Zdarzało się, że przywierał do kobiety z kręgosłupem – wtedy mógł stać prosto, ale kobiety bardzo nie lubiły gdy to robił. Często nazywał je „dziwkami”, ponieważ kobiety z kręgosłupem obchodziły się z nim dość chłodno, zrzucały go z siebie bezceremonialnie i kazały „wyhodować” sobie własny kręgosłup.

Z drugiej strony, gdy poznawał kobietę bez kręgosłupa nie mógł w żaden sposób przykuć jej uwagi, gdyż tego typu kobiety szukały własnych mężczyzn z kręgosłupem, do których mogły przylgnąć. Mimo tego takie kobiety lubiły mieć go w pobliżu, spotykać się z nim dla rozrywki, traktować go jak swojego satelitę. Stawał się dla nich swego rodzaju platonicznym przyjacielem i terapeutą, chociaż miał dokładnie ten sam problem co one. Bywało, że w rozmowach z nimi nazywał siebie „feministą” i uczył je jak stanąć na nogi i stać prosto, chociaż sam nie potrafił tego zrobić.

Niestety z całym tym jego zginaniem się i pełzaniem, kręgosłup nigdy nie miał szans na to by powstać.
Jednak pewnego dnia bohater naszej opowieści wpadł na pomysł. Miast wyhodować kręgosłup, postanowił sobie go zrobić.

Wziął długi, twardy patyk… i włożył go sobie w dupę.

Była to znaczna poprawa w jego życiu, choć dość niekomfortowa. Po raz pierwszy za to mógł stanąć prosto, pomimo tego, że był dość sztywny. Nagle dostrzegł, że może posiadać opinie, które stoją w sprzeczności ze zdaniem innych, mógł nawet tych opinii bronić. Odkrył, że wcale nie musi czuć się lubiany przez innych, a jego świat nie rozpadał się gdy kogoś zdenerwował. Przestał pragnąć dopasowania do innych ludzi, mało tego – stał się nieugięty, niewzruszony.

Ludzie komentowali jego przemianę, niektórzy przestali go lubić z tym jego patykiem w dupie, ale zaczęli przez to częściej go dostrzegać. Jeszcze inni czuli, że przynajmniej mogą zacząć go teraz szanować. Nikt więcej nie nadepnął już na niego przez przypadek.

Pomimo tego związki wciąż nie były dla niego łatwą rzeczą, miłość ze strony kobiet z kręgosłupem przychodziła z trudem. Nasz bohater był przecież zimny i nieugięty, zadufany w sobie i protekcjonalny. Był sztywniakiem. Ale w końcu udało mu się, przyciągnął do siebie bardzo ładną kobietę, ale bez kręgosłupa, ona za to widziała go jako okaz siły, Monument do którego może przylgnąć.

Z początku kochał ją bardzo, pomyślał, że kij w dupie to ostateczna odpowiedź na wszystkie jego problemy związane z relacjami damsko-męskimi. W końcu czuł się kochany tak samo, jak on kochał w zamian. Było to wspaniałe uczucie, potem uczucie stało się dobre… jeszcze później jego związek był po prostu „ok”. W końcu zaczął czuć się niekomfortowo, coś go dusiło, krępowało jego ruchy. To kobieta bez kręgosłupa oblepiła go jak kaftan bezpieczeństwa! Horror!
Na dodatek przez kij w dupie nasz mężczyzna był tak sztywny, że nie wiedział jak zrzucić z siebie swoją kobietę. Oh, gdyby tylko mógł się ugiąć! Był jak w pułapce, rzetelny w swoim „zobligowaniu”, „powinności wobec niej” i „dumie ze swojego zaangażowania”. Mijały miesiące, a on bezskutecznie starał się machać rękami by zrzucić ją z siebie i jednocześnie wyglądać tak, jak gdyby tego wcale nie robił.

Miał szczerą nadzieję, że może uda się mu jej pozbyć dzięki aluzjom, sarkastycznym wskazówkom, mówił do niej rzeczy, które były „tylko żartami”, „konstruktywną krytyką” która miała ją obrazić. Ku jego przerażeniu, sprawił tylko, że kobieta bez kręgosłupa stała się jedynie mniej pewna siebie i zakompleksiona. Przez co przywarła do niego JESZCZE MOCNIEJ!

Inni faceci bez kręgosłupa zazdrościli mu, nazywali go palantem przez to jak ją traktował. Z
użytkownik
06.12.2014 (4 lata temu)
06.12.2014 (4 lata temu)
Literatura polska – pozytywizm Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy epoki literackiej. Zobacz też: pozytywizm. Kazimierz Mordasewicz, Portret Henryka Sienkiewicza, 1899 Pozytywizm, pozytywizm warszawski[1] – okres literacki i prąd literacki w historii literatury polskiej obejmujący twórczość wychowanków Szkoły Głównej Warszawskiej, pokolenia dojrzewającego w latach powstania styczniowego, rozwijającego działalność literacką po jego upadku (1864) i w granicach Królestwa Polskiego; późna faza twórczości pozytywistów (po 1881)[2] współistniała z wczesną fazą twórczości pisarzy Młodej Polski. Spis treści 1 Ramy czasowe 2 Początki pozytywizmu na ziemiach polskich 3 Proza 3.1 Twórczość Bolesława Prusa 3.2 Twórczość Henryka Sienkiewicza 3.3 Twórczość Elizy Orzeszkowej 3.4 Twórczość innych pisarzy okresu pozytywizmu 4 Poezja 5 Dramat 6 Twórcy 7 Przypisy 8 Zobacz też 9 Bibliografia Ramy czasowe Ramy czasowe pozytywizmu w polskiej literaturze, podobnie jak ramy czasowe wielu innych epok literackich są tylko umowne. O ile data początkowa tej epoki raczej nie budzi wątpliwości - jest to data upadku powstania styczniowego, a co za tym idzie ideałów romantyzmu - to data końcowa wywołuje pewne kontrowersje. Wiele dzieł, zaliczanych do literatury pozytywizmu powstało po roku 1891, który jest uważany za umowny początek Młodej Polski. Można więc przyjąć, że pozytywizm i Młoda Polska w literaturze współistniały ze sobą niemal do końca XIX wieku, jeśli nie dłużej. Nie należy też zapominać, że przez cały okres pozytywizmu nie słabła aktywność przedstawicieli „starszego” pokolenia, których twórczość zalicza się do literatury romantyzmu. Byli to między innymi Józef Ignacy Kraszewski, który w okresie pozytywizmu pisał i wydawał swój cykl powieści historycznych, Teodor Tomasz Jeż, autor m.in. powieść \\\"Uskoki\\\" i \\\"Narzeczona Harambaszy\\\" oraz Zygmunt Kaczkowski, który jako autor powieści historycznych usiłował rywalizować z Sienkiewiczem i który w 1889 wydał powieść \\\"Olbrachtowi rycerze\\\". Początki pozytywizmu na ziemiach polskich Klęska powstania styczniowego była też klęską ideałów, którymi legitymowała się polska literatura romantyczna. Przedstawiciele młodego pokolenia winą za przegraną walkę i późniejsze represje ze strony zaborców obarczali romantyczną poezję, która zachęcając do walki doprowadziła do tragedii. Równocześnie z Zachodu docierać zaczęły na ziemie polskie nowe prądy filozoficzno-artystyczne, sformułowane przez takich filozofów i myślicieli jak Auguste Comte, John Stuart Mill, Herbert Spencer, czy Hippolyte Taine. Poglądy te zyskiwały coraz więcej zwolenników na ziemiach polskich. Pod koniec lat sześćdziesiątych dziewiętnastego wieku doszło do ukształtowania się programu polskich pozytywistów. Opierał się on na czterech głównych zasadach: pracy organicznej, czyli dążeniu do rozwoju gospodarczego ziem polskich, mającego wzmocnić pozycję i znaczenie narodu polskiego pracy u podstaw, dążeniu do szerzenia oświaty, zwłaszcza wśród warstw najuboższych, w celu podniesienia poziomu ich życia oraz zwiększenia ich świadomości narodowej w walce z rusyfikacją i germanizacją stosowanymi przez zaborców asymilacji Żydów i innych mniejszości narodowych, czyli zwiększeniu tolerancji wobec innych narodów zamieszkujących ziemie polskie umożliwiające im asymilację z Polakami emancypacji kobiet, dążeniu do równouprawnienia kobiet w polskim społeczeństwie Pozytywiści odrzucali walkę z zaborcami na drodze rewolucyjnej jako nieefektywną i przynoszącą większe szkody niż korzyści. Swoje cele chcieli realizować w ramach prawa obowiązującego w państwach zaborczych. Kiedy w 1871 roku Aleksander Świętochowski na łamach \\\"Przeglądu Tygodniowego\\\" opublikował artykuł \\\"My i Wy\\\" w którym wyłożył program polskiego pozytywizmu, doszło do sporu między zwolennikami nowych prądów (\\\"Młodymi\\\"), a konserwatystami, popierającymi idee romantyzmu (\\\"Starymi\\\"). Konserwatyści zarzucali pozytywistom brak patriotyzmu i osłabianie ducha narodowego przez odrzucenie walki zbrojnej. Z kolei \\\"Młodzi\\\" uważali, że powstanie w tych warunkach nie ma szans powodzenia i że najpierw należy wzmocnić społeczeństwo poprzez podniesienie poziomu jego życia. Swoje poglądy opierali na trzech prądach filozoficznych - scjentyzmie, ewolucjonizmie i utylitaryzmie. Według koncepcji pozytywistycznej literatura miała mieć charakter użytkowy - być środkiem przekazywania programu pozytywistycznego. Spowodowało to wzrost znaczenia prozy jako czynnika kształtującego społeczeństwo, gdyż gatunki epickie stanowią lepsze narzędzie do wyrażania pozytywistycznych idei niż gatunki liryczne. Poezja w tym okresie odgrywała mniejszą rolę, z jednej strony dlatego, że była mniej przydana w realizacji haseł pozytywistycznych, a z drugiej, że była główną formą stosowaną przez zwalczaną literaturę romantyczną. Proza Twórczość Bolesława Prusa Z epoką pozytywizmu w polskiej literaturze nieodłącznie wiąże się osoba Bolesława Prusa (Aleksander Głowacki) Autor ten debiutował jako dziennikarz i felietonista na łamach popularnej prasy (m.in. \\\"Kroniki\\\"). Z czasem jednak dał się poznać jako wybitny twórca literatury pięknej. Początkowo pisał nowele, w których z czasem osiągnął mistrzostwo. Bohaterami jego nowel są najczęściej ludzie prości i skrzywdzeni, często padający ofiarami przesądów. Utwory są wzbogacone wnikliwym studium psychologicznym bohaterów. Do najbardziej znanych utworów należą: \\\"Katarynka\\\", \\\"Kamizelka\\\", \\\"Powracająca fala\\\", \\\"Antek\\\", \\\"Milknące głosy\\\", \\\"Nawrócony\\\", \\\"Z legend dawnego Egiptu\\\", \\\"Sen\\\", \\\"Pałac i Rudera\\\". Jako powieściopisarz w 1880 roku debiutował powieścią \\\"Anielka\\\", w którym stworzył znakomity portret psychologiczny dziewczynki na tle dramatycznych wypadków związanych z uwłaszczeniem chłopów i upadkiem tradycyjnych majątków szlacheckich. W 1885 roku opublikował jedną z pierwszych polskich powieści naturalistycznych pt. \\\"Placówka\\\" opisująca dzieje typowej chłopskiej rodziny i ich konflikt z niemieckimi kolonizatorami. Za najwybitniejsze jednak uchodzą jego wielkie powieści \\\"Lalka\\\", Monumentalna panorama ukazująca polskie społeczeństwo drugiej połowy XIX wieku. Głównym wątkiem jest miłość kupca pochodzenia szlacheckiego Wokulskiego do pięknej arystokratki Izabeli Łęckiej. W 1894 roku Prus publikuje \\\"Emancypantki\\\", powieść opisującą problem emancypacji kobiet, a w 1897 powieść historyczną \\\"Faraon\\\", której akcja toczy się w starożytnym Egipcie i która ukazuje kulisy władzy. Pod koniec życia wydał powieść \\\"Dzieci\\\" w której poddaje krytyce rewolucję, jako lekarstwo na zło świata. Twórczość Henryka Sienkiewicza Henryk Sienkiewicz to drugi wybitny pisarz epoki pozytywizmu. Początkowo zasłynął jako dziennikarz i autor cyklu reportaży z zagranicznych wędrówek pt. \\\"Listy z podróży do Ameryki\\\" oraz \\\"Listy z Afryki\\\". W 1872 roku opublikował powieść \\\"Na marne\\\", jednak podobnie jak większość twórców tego okresu początkową sławę zyskał jako nowelista. Do początkowych nowel należą \\\"Szkice węglem\\\" ukazującą obraz polskiego chłopa wyzyskiwanego przez dwór, Kościół i urzędników carskich oraz mała trylogia utrzymana w konwencji gawędy szlacheckiej, na która składają się takie utwory jak \\\"Stary sługa\\\", \\\"Hania\\\" i \\\"Selim Mirza\\\". Następne nowele które ugruntowały jego pozycję to m.in. \\\"Bartek Zwycięzca\\\", \\\"Jamioł\\\" i \\\"Janko Muzykant\\\" (o ciężkiej doli polskich chłopów), \\\"Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela\\\" (o polityce wynarodowiania stosowanej przez zaborców). Odrębne miejsce zajmuje \\\"Niewola tatarska\\\", której akcja toczy się w XVII wieku, opiewająca heroiczną przeszłość Polaków. Podróż do Ameryki zaowocowała takimi utworami jak \\\"Latarnik\\\", \\\"Wspomnienie z Maripozy\\\" i \\\"Za chlebem\\\" (o polskiej emigracji ekonomicznej), \\\"Orso\\\" i \\\"Sachem\\\" (o losie rdzennych mieszkańców Ameryki) Jednak osiągnięcia Sienkiewicza, jako nowelisty zostały przyćmione jego sukcesami jako powieściopisarza. W 1884 roku została wydana jego powieść historyczna \\\"Ogniem i mieczem\\\", której akcja toczy się w XVII wieku w okresie powstania Chmelnickiego. Mimo głosów krytyki okazała się sukcesem. Wkrótce też doczekała się kontynuacji. W roku 1885 wydany został \\\"Potop\\\", a 1888 \\\"Pan Wołodyjowski\\\" ostatni tom trylogii, która według słów autora pisana była \\\"ku pokrzepieniu serc\\\", czyli celem wzbudzenia w Polakach wiary w niespożyte siły narodu. W późniejszym okresie Sienkiewicz stworzył dwie powieści o tematyce współczesnej (\\\"Bez dogmatu\\\" i \\\"Rodzina Połanieckich\\\"). W następnych zaś latach powieść \\\"Quo vadis\\\" powieść, której akcja toczy się w Starożytnym Rzymie opowiada o męczeństwie pierwszych chrześcijan oraz \\\"Krzyżacy\\\" powieść z dziejów średniowiecznej Polski, opisującej jej zmagania z Zakonem krzyżackim. Do innych znaczących utworów pisarza zaliczyć można tez powieść dla młodzieży \\\"W pustyni i w puszczy\\\". W 1905 roku otrzymał Literacką Nagrodę Nobla, jako pierwszy Polak. Twórczość Elizy Orzeszkowej Obok Prusa i Sienkiewicza trzecią wybitną propagatorką pozytywizmu była Eliza Orzeszkowa. Jej specjalnością była głównie literatura tendencyjna. W swoich utworach krytykowała bezproduktywne życie ziemiaństwa (\\\"Pamiętnik Wacławy\\\", \\\"Pan Graba\\\", \\\"Pompalińscy\\\"). W powieści \\\"Marta\\\" wyrażała sprzeciw wobec społecznego i ekonomicznego upośledzenia kobiet, zaś w powieści \\\"Meir Ezofowicz\\\" apelowała o integrację społeczności żydowskiej ze społeczeństwem polskim. W swojej najbardziej znanej powieści \\\"Nad Niemnem\\\" ukazuje epicki i wyidealizowany obraz ówczesnego życia ziemiańsko-szlacheckiego, w którym idea solidaryzmu ludu ze szlachtą łączy się z postulatem odrodzenia w młodym pokoleniu tradycji powstańczych z 1863 roku. Orzeszkowa jest też autorką zbioru opowiadań o powstaniu styczniowym pt. \\\"Gloria victis.\\\" Twórczość innych pisarzy okresu pozytywizmu Oprócz wyżej wymienionych prozaików, na ziemiach polskich w tym okresie działało liczne grono wybitnych popularnych w swoim czasie pisarzy, których nazwiska są jednak współcześnie mniej pamiętane. Na terenie Galicji tworzyli tacy prozaicy jak Michał Bałucki, bardziej znany jako dramaturg, autor powieści \\\"Przebudzeni\\\", \\\"Młodzi i starzy\\\", \\\"Błyszczące nędze\\\" oraz \\\"Pańskie dziady\\\". Znacznie bardziej znany i ceniony przez czytelników był Jan Lam, dziennikarz, felietonista oraz najwybitniejszy satyryk tego okresu. W swoich powieściach atakował biurokrację galicyjską oraz polityczną i moralną chwiejność tego regionu. Jego najbardziej znanymi działami były \\\"Wielki świat Capowic\\\" oraz \\\"Koroniarz w Galicji\\\". Do pomniejszych twórców zaliczać można Władysłąwa Sabowskiego, Józefa Rogosza, Klemensa Junosza-Szaniawskiego oraz Mariana Gawalewicza. Wybitną indywidualnością był Teodor Jeske-Choiński, autor m.in. trylogii z czasów rewolucji francuskiej oraz licznych powieści historycznych; i Adam Krechowiecki. Odrębne miejsce zajmowali pisarze reprezentujący naturalizm w polskiej literaturze. Najwybitniejszym twórcą z tego kręgu był Adolf Dygasiński, wybitny nowelista oraz wielbiciel polskiej przyrody, autor takich dzieł jak \\\"Wilk, psy i ludzie\\\", \\\"Zając\\\" oraz \\\"Co się dzieje w gniazdach\\\". W duchu naturalizmu pisali też Antoni Sygietyński (m.in. \\\"Na skałach Calvados) oraz Artur Gruszecki (m.in. \\\"Krety\\\", \\\"Hutnik\\\"). W późniejszym okresie powieści naturalistyczne tworzyła też Gabriela Zapolska, która jednak sławę zyskała w okresie Młodej Polski jako autorka dramatów. W dziedzinie twórczości dla dzieci i młodzieży wyróżnili się, oprócz wspomnianego wyżej Henryka Sienkiewicza, autora powieści \\\"W pustyni i w puszczy\\\", Wiktor Gomulicki, autor powieści \\\"Wspomnienia niebieskiego mundurka\\\", Jadwiga Łuszczewska, autorka słynnej powieści \\\"Panienka z okienka\\\", Walery Przyborowski oraz najwybitniejsza Maria Konopnicka, autorka m.in. baśni \\\"O krasnoludkach i sierotce Marysi\\\". Konopnicka była też autorką licznych realistycznych nowel pisanych w duchu realizmu pozytywistycznego, m.in. \\\"Mendel Gdański\\\", \\\"Nasza szkapa\\\", \\\"Miłosierdzie gminy\\\", \\\"Dym\\\", \\\"Banasiowa\\\" i wiele innych. Poezja Sytuacja polskiej poezji w okresie pozytywizmu, jak wspomniano już powyżej, nie była najlepsza. Z jednej strony wiązało się to z niechęcią do roli jaką spełniała ona w okresie romantyzmu. Z drugiej strony liryka ze swej istoty nie nadawała się do realizowania haseł i celów, jakie przed literatura stawiali pozytywiści. Nie oznacza to jednak, że pozytywizm był całkiem pozbawiony poezji. Wśród ówczesnych poetów na czoło wysuwał się Adam Asnyk. Początkowy okres jego twórczości nawiązuje do tradycji romantycznej, podejmując próby rozrachunku z klęską powstania styczniowego, w którym sam aktywnie uczestniczył (m.in. utwory \\\"Podróżni w zatoce Baja\\\", \\\"Pijąc Falerno\\\"). Z tego też okresu pochodzi wybitny utwór \\\"Sen grobów\\\". Jednak związki z romantyzmem nie przeszkodziły Asnykowi w zaaprobowaniu nowych ideałów i haseł pozytywistycznych. W wierszu \\\"Na Nowy Rok\\\", każe porzucić marzenia i budować przyszłość w oparciu o rozum i wolę. Podobne hasła zawierają kolejne wiersze: \\\"Do młodych\\\", \\\"Dzisiejszym idealistom\\\" i inne. W 1894 roku Asnyk opublikował cykl sonetów \\\"Nad głębiami\\\", w których podjął tematykę filozoficzną. Był również autorem wierszy miłosnych oraz piewcą uroków polskiej przyrody, zwłaszcza Podhala (\\\"W Tatrach\\\"). Druga wielką indywidualnością w dziedzinie poezji była Maria Konopnicka, wspomniana wyżej z racji swojego dorobku nowelistycznego. W swoich wierszach podejmowała często tematykę społeczną, ukazując nędze polskiej wsi (m.in. \\\"Wolny najmita\\\", \\\"Chłopskie serca\\\", \\\"Szły zbierać kłosy\\\") oraz miast (\\\"Jaś nie doczekał\\\", \\\"W piwnicznej izbie\\\"). Obok problematyki społecznej częstym motywem twórczości poetyckiej Konopnickiej jest folklor (m.in. cykle \\\"Na fujarce\\\", \\\"Z łąk i pól\\\"). Dużym osiągnięciem poetki jest utwór \\\"Pan Balcer w Brazylii\\\" o polskiej emigracji. Sławę przyniosły jej też utwory dla dzieci, takie jak \\\"Na jagody\\\", \\\"O Janku Wędrowniczku\\\" oraz wspomniana wyżej baśń z pogranicza poezji i prozy \\\"O krasnoludkach i sierotce Marysi\\\". Konopnicka tworzyła też lirykę patriotyczną, w tym słynną pieśń hymniczną \\\"Rotę\\\", która była długo traktowana jako nieoficjalny hymn państwowy. Adam Asnyk i Maria Konopnicka to najwybitniejsi poeci tego okresu. Inni twórcy tego okresu nie dorównywali im ani talentem, ani rozległością zainteresowań i tematów. Wśród nich wymienić jednak można takich twórców jak Felicjan Faleński, Wiktor Gomulicki, Włodzimierz Zagórski, Mikołaj Biernacki , Julian Ochorowicz, Czesław Jankowski, Maria Bartusówna i inni. Dramat Epoka pozytywizmu w polskiej literaturze to okres rozwoju dramatu. Dramaty wtedy powstające w widoczny sposób nawiązywały do francuskiego dramatu mieszczańskiego. W dziełach tych często zacierały się różnicę między komedią i tragedią a elementy komiczne i tragiczne łączyły się w utworze w jedną całość w imię realizmu. Dramat mieszczański, z elementami satyrycznymi uprawiali m.in. Józef Narzymski (m.in. \\\"Epidemia\\\", \\\"Pozytywni\\\"), Edward Lubowski (m.in. \\\"Nietoperze\\\", \\\"Sąd honorowy\\\", \\\"Kariery\\\", \\\"Przesądy\\\"), Kazimierz Zalewski (m.in. \\\"Przed ślubem\\\", \\\"Małżeństwo Apfel\\\"). Najwybitniejszymi komediopisarzami byli Michał Bałucki (m.in. \\\"Radcy pana radcy\\\", \\\"Klub kawalerów\\\", \\\"Grube ryby\\\", \\\"Dom otwarty, \\\"Emancypowane\\\") oraz Józef Bliziński (m.in. \\\"Pan Damazy\\\", \\\"Rozbitki\\\"). Dramatami zwanymi potocznie \\\"książkowymi\\\", czyli do czytania, a nie do inscenizowania zasłynął wybitny ideolog polskiego pozytywizmu, Aleksander Świętochowski (m.in. trylogia \\\"Dusze nieśmiertelne\\\"). Wielu dramaturgów interesowała w tym okresie tematyka historyczna. Dramat historyczny uprawiali m.in. Józef Szujski (m.in. \\\"Halszka z Ostroga\\\", \\\"Wallas\\\" \\\"Królowa Jadwiga\\\") oraz Adam Bełcikowski (m.in. \\\"Hunyady\\\"). Twórcy Powieściopisarze okresu pozytywizmu: Eliza Orzeszkowa (1841-1910) Bolesław Prus (1847-1912) Maria Konopnicka (1842-1910) Adolf Dygasiński (1839-1902) Ludwika Godlewska (1863-1901) Wiktor Gomulicki (1848-1919) Maria Rodziewiczówna (1863-1944) Henryk Sienkiewicz (1846-1916) (Nagroda Nobla w roku 1905) Antoni Sygietyński (1850-1923) Aleksander Świętochowski (1849-1938) Gabriela Zapolska (1857-1921) Poeci: Adam Asnyk (1838-1897) Maria Ilnicka (1825 lub 1827-1897) Felicjan Faleński (1825-1910) Aleksander Michaux (1839-1895) Wacław Rolicz-Lieder (1866-1912) Dramaturdzy: Adam Asnyk (1838-1897) Michał Bałucki (1837-1901) Józef Bliziński (1827-1893) Felicjan Faleński (1825-1910) Edward Lubowski (1837-1923) Józef Narzymski (1839-1872) Zygmunt Sarnecki (1837-1922) Józef Szujski (1835-1883) Aleksander Świętochowski (1849-1938) Kazimierz Zalewski (1849-1919) Krytycy i teoretycy literatury: Piotr Chmielowski (1848-1904) Przypisy Literatura polska : przewodnik encyklopedyczny. Julian Krzyżanowski (red.). T. 2: N–Ż. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1985, s. 228. ISBN 83-01-01520-9. Czesław Miłosz: Historia literatury polskiej. Kraków: Społeczny Instytut Wydawniczy „Znak”, 1993, s. 327. ISBN 83-7006-424-8. Zobacz też literatura polska Literatura polska - przegląd chronologiczny Pozytywizm Pozytywizm warszawski Bibliografia http://www.literatura.zapis.net.pl/okresy/pozytywizm.htm \\\"Historia literatury polskiej w zarysie\\\" (Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1978) [ukryj] p • d • e Epoki literackie literatury polskiej średniowiecze • renesans • barok • oświecenie • romantyzm • pozytywizm • Młoda Polska • dwudziestolecie międzywojenne • literatura II wojny światowej • literatura współczesna Kategorie: Literatura polska według epok Pozytywizm
użytkownik
01.12.2014 (4 lata temu)
01.12.2014 (4 lata temu)
Literatura polska – pozytywizm
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy epoki literackiej. Zobacz też: pozytywizm.
Kazimierz Mordasewicz, Portret Henryka Sienkiewicza, 1899

Pozytywizm, pozytywizm warszawski[1] – okres literacki i prąd literacki w historii literatury polskiej obejmujący twórczość wychowanków Szkoły Głównej Warszawskiej, pokolenia dojrzewającego w latach powstania styczniowego, rozwijającego działalność literacką po jego upadku (1864) i w granicach Królestwa Polskiego; późna faza twórczości pozytywistów (po 1881)[2] współistniała z wczesną fazą twórczości pisarzy Młodej Polski.

Spis treści

1 Ramy czasowe
2 Początki pozytywizmu na ziemiach polskich
3 Proza
3.1 Twórczość Bolesława Prusa
3.2 Twórczość Henryka Sienkiewicza
3.3 Twórczość Elizy Orzeszkowej
3.4 Twórczość innych pisarzy okresu pozytywizmu
4 Poezja
5 Dramat
6 Twórcy
7 Przypisy
8 Zobacz też
9 Bibliografia

Ramy czasowe

Ramy czasowe pozytywizmu w polskiej literaturze, podobnie jak ramy czasowe wielu innych epok literackich są tylko umowne. O ile data początkowa tej epoki raczej nie budzi wątpliwości - jest to data upadku powstania styczniowego, a co za tym idzie ideałów romantyzmu - to data końcowa wywołuje pewne kontrowersje. Wiele dzieł, zaliczanych do literatury pozytywizmu powstało po roku 1891, który jest uważany za umowny początek Młodej Polski. Można więc przyjąć, że pozytywizm i Młoda Polska w literaturze współistniały ze sobą niemal do końca XIX wieku, jeśli nie dłużej. Nie należy też zapominać, że przez cały okres pozytywizmu nie słabła aktywność przedstawicieli „starszego” pokolenia, których twórczość zalicza się do literatury romantyzmu. Byli to między innymi Józef Ignacy Kraszewski, który w okresie pozytywizmu pisał i wydawał swój cykl powieści historycznych, Teodor Tomasz Jeż, autor m.in. powieść \"Uskoki\" i \"Narzeczona Harambaszy\" oraz Zygmunt Kaczkowski, który jako autor powieści historycznych usiłował rywalizować z Sienkiewiczem i który w 1889 wydał powieść \"Olbrachtowi rycerze\".
Początki pozytywizmu na ziemiach polskich

Klęska powstania styczniowego była też klęską ideałów, którymi legitymowała się polska literatura romantyczna. Przedstawiciele młodego pokolenia winą za przegraną walkę i późniejsze represje ze strony zaborców obarczali romantyczną poezję, która zachęcając do walki doprowadziła do tragedii. Równocześnie z Zachodu docierać zaczęły na ziemie polskie nowe prądy filozoficzno-artystyczne, sformułowane przez takich filozofów i myślicieli jak Auguste Comte, John Stuart Mill, Herbert Spencer, czy Hippolyte Taine.

Poglądy te zyskiwały coraz więcej zwolenników na ziemiach polskich. Pod koniec lat sześćdziesiątych dziewiętnastego wieku doszło do ukształtowania się programu polskich pozytywistów. Opierał się on na czterech głównych zasadach:

pracy organicznej, czyli dążeniu do rozwoju gospodarczego ziem polskich, mającego wzmocnić pozycję i znaczenie narodu polskiego
pracy u podstaw, dążeniu do szerzenia oświaty, zwłaszcza wśród warstw najuboższych, w celu podniesienia poziomu ich życia oraz zwiększenia ich świadomości narodowej w walce z rusyfikacją i germanizacją stosowanymi przez zaborców
asymilacji Żydów i innych mniejszości narodowych, czyli zwiększeniu tolerancji wobec innych narodów zamieszkujących ziemie polskie umożliwiające im asymilację z Polakami
emancypacji kobiet, dążeniu do równouprawnienia kobiet w polskim społeczeństwie

Pozytywiści odrzucali walkę z zaborcami na drodze rewolucyjnej jako nieefektywną i przynoszącą większe szkody niż korzyści. Swoje cele chcieli realizować w ramach prawa obowiązującego w państwach zaborczych.

Kiedy w 1871 roku Aleksander Świętochowski na łamach \"Przeglądu Tygodniowego\" opublikował artykuł \"My i Wy\" w którym wyłożył program polskiego pozytywizmu, doszło do sporu między zwolennikami nowych prądów (\"Młodymi\"), a konserwatystami, popierającymi idee romantyzmu (\"Starymi\"). Konserwatyści zarzucali pozytywistom brak patriotyzmu i osłabianie ducha narodowego przez odrzucenie walki zbrojnej. Z kolei \"Młodzi\" uważali, że powstanie w tych warunkach nie ma szans powodzenia i że najpierw należy wzmocnić społeczeństwo poprzez podniesienie poziomu jego życia. Swoje poglądy opierali na trzech prądach filozoficznych - scjentyzmie, ewolucjonizmie i utylitaryzmie.

Według koncepcji pozytywistycznej literatura miała mieć charakter użytkowy - być środkiem przekazywania programu pozytywistycznego. Spowodowało to wzrost znaczenia prozy jako czynnika kształtującego społeczeństwo, gdyż gatunki epickie stanowią lepsze narzędzie do wyrażania pozytywistycznych idei niż gatunki liryczne. Poezja w tym okresie odgrywała mniejszą rolę, z jednej strony dlatego, że była mniej przydana w realizacji haseł pozytywistycznych, a z drugiej, że była główną formą stosowaną przez zwalczaną literaturę romantyczną.
Proza
Twórczość Bolesława Prusa

Z epoką pozytywizmu w polskiej literaturze nieodłącznie wiąże się osoba Bolesława Prusa (Aleksander Głowacki) Autor ten debiutował jako dziennikarz i felietonista na łamach popularnej prasy (m.in. \"Kroniki\"). Z czasem jednak dał się poznać jako wybitny twórca literatury pięknej. Początkowo pisał nowele, w których z czasem osiągnął mistrzostwo. Bohaterami jego nowel są najczęściej ludzie prości i skrzywdzeni, często padający ofiarami przesądów. Utwory są wzbogacone wnikliwym studium psychologicznym bohaterów. Do najbardziej znanych utworów należą: \"Katarynka\", \"Kamizelka\", \"Powracająca fala\", \"Antek\", \"Milknące głosy\", \"Nawrócony\", \"Z legend dawnego Egiptu\", \"Sen\", \"Pałac i Rudera\".

Jako powieściopisarz w 1880 roku debiutował powieścią \"Anielka\", w którym stworzył znakomity portret psychologiczny dziewczynki na tle dramatycznych wypadków związanych z uwłaszczeniem chłopów i upadkiem tradycyjnych majątków szlacheckich. W 1885 roku opublikował jedną z pierwszych polskich powieści naturalistycznych pt. \"Placówka\" opisująca dzieje typowej chłopskiej rodziny i ich konflikt z niemieckimi kolonizatorami. Za najwybitniejsze jednak uchodzą jego wielkie powieści \"Lalka\", Monumentalna panorama ukazująca polskie społeczeństwo drugiej połowy XIX wieku. Głównym wątkiem jest miłość kupca pochodzenia szlacheckiego Wokulskiego do pięknej arystokratki Izabeli Łęckiej. W 1894 roku Prus publikuje \"Emancypantki\", powieść opisującą problem emancypacji kobiet, a w 1897 powieść historyczną \"Faraon\", której akcja toczy się w starożytnym Egipcie i która ukazuje kulisy władzy. Pod koniec życia wydał powieść \"Dzieci\" w której poddaje krytyce rewolucję, jako lekarstwo na zło świata.
Twórczość Henryka Sienkiewicza

Henryk Sienkiewicz to drugi wybitny pisarz epoki pozytywizmu. Początkowo zasłynął jako dziennikarz i autor cyklu reportaży z zagranicznych wędrówek pt. \"Listy z podróży do Ameryki\" oraz \"Listy z Afryki\". W 1872 roku opublikował powieść \"Na marne\", jednak podobnie jak większość twórców tego okresu początkową sławę zyskał jako nowelista. Do początkowych nowel należą \"Szkice węglem\" ukazującą obraz polskiego chłopa wyzyskiwanego przez dwór, Kościół i urzędników carskich oraz mała trylogia utrzymana w konwencji gawędy szlacheckiej, na która składają się takie utwory jak \"Stary sługa\", \"Hania\" i \"Selim Mirza\". Następne nowele które ugruntowały jego pozycję to m.in. \"Bartek Zwycięzca\", \"Jamioł\" i \"Janko Muzykant\" (o ciężkiej doli polskich chłopów), \"Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela\" (o polityce wynarodowiania stosowanej przez zaborców). Odrębne miejsce zajmuje \"Niewola tatarska\", której akcja toczy się w XVII wieku, opiewająca heroiczną przeszłość Polaków. Podróż do Ameryki zaowocowała takimi utworami jak \"Latarnik\", \"Wspomnienie z Maripozy\" i \"Za chlebem\" (o polskiej emigracji ekonomicznej), \"Orso\" i \"Sachem\" (o losie rdzennych mieszkańców Ameryki)

Jednak osiągnięcia Sienkiewicza, jako nowelisty zostały przyćmione jego sukcesami jako powieściopisarza. W 1884 roku została wydana jego powieść historyczna \"Ogniem i mieczem\", której akcja toczy się w XVII wieku w okresie powstania Chmelnickiego. Mimo głosów krytyki okazała się sukcesem. Wkrótce też doczekała się kontynuacji. W roku 1885 wydany został \"Potop\", a 1888 \"Pan Wołodyjowski\" ostatni tom trylogii, która według słów autora pisana była \"ku pokrzepieniu serc\", czyli celem wzbudzenia w Polakach wiary w niespożyte siły narodu.

W późniejszym okresie Sienkiewicz stworzył dwie powieści o tematyce współczesnej (\"Bez dogmatu\" i \"Rodzina Połanieckich\"). W następnych zaś latach powieść \"Quo vadis\" powieść, której akcja toczy się w Starożytnym Rzymie opowiada o męczeństwie pierwszych chrześcijan oraz \"Krzyżacy\" powieść z dziejów średniowiecznej Polski, opisującej jej zmagania z Zakonem krzyżackim. Do innych znaczących utworów pisarza zaliczyć można tez powieść dla młodzieży \"W pustyni i w puszczy\".

W 1905 roku otrzymał Literacką Nagrodę Nobla, jako pierwszy Polak.
Twórczość Elizy Orzeszkowej

Obok Prusa i Sienkiewicza trzecią wybitną propagatorką pozytywizmu była Eliza Orzeszkowa. Jej specjalnością była głównie literatura tendencyjna. W swoich utworach krytykowała bezproduktywne życie ziemiaństwa (\"Pamiętnik Wacławy\", \"Pan Graba\", \"Pompalińscy\"). W powieści \"Marta\" wyrażała sprzeciw wobec społecznego i ekonomicznego upośledzenia kobiet, zaś w powieści \"Meir Ezofowicz\" apelowała o integrację społeczności żydowskiej ze społeczeństwem polskim. W swojej najbardziej znanej powieści \"Nad Niemnem\" ukazuje epicki i wyidealizowany obraz ówczesnego życia ziemiańsko-szlacheckiego, w którym idea solidaryzmu ludu ze szlachtą łączy się z postulatem odrodzenia w młodym pokoleniu tradycji powstańczych z 1863 roku. Orzeszkowa jest też autorką zbioru opowiadań o powstaniu styczniowym pt. \"Gloria victis.\"
Twórczość innych pisarzy okresu pozytywizmu

Oprócz wyżej wymienionych prozaików, na ziemiach polskich w tym okresie działało liczne grono wybitnych popularnych w swoim czasie pisarzy, których nazwiska są jednak współcześnie mniej pamiętane. Na terenie Galicji tworzyli tacy prozaicy jak Michał Bałucki, bardziej znany jako dramaturg, autor powieści \"Przebudzeni\", \"Młodzi i starzy\", \"Błyszczące nędze\" oraz \"Pańskie dziady\". Znacznie bardziej znany i ceniony przez czytelników był Jan Lam, dziennikarz, felietonista oraz najwybitniejszy satyryk tego okresu. W swoich powieściach atakował biurokrację galicyjską oraz polityczną i moralną chwiejność tego regionu. Jego najbardziej znanymi działami były \"Wielki świat Capowic\" oraz \"Koroniarz w Galicji\".

Do pomniejszych twórców zaliczać można Władysłąwa Sabowskiego, Józefa Rogosza, Klemensa Junosza-Szaniawskiego oraz Mariana Gawalewicza. Wybitną indywidualnością był Teodor Jeske-Choiński, autor m.in. trylogii z czasów rewolucji francuskiej oraz licznych powieści historycznych; i Adam Krechowiecki.

Odrębne miejsce zajmowali pisarze reprezentujący naturalizm w polskiej literaturze. Najwybitniejszym twórcą z tego kręgu był Adolf Dygasiński, wybitny nowelista oraz wielbiciel polskiej przyrody, autor takich dzieł jak \"Wilk, psy i ludzie\", \"Zając\" oraz \"Co się dzieje w gniazdach\". W duchu naturalizmu pisali też Antoni Sygietyński (m.in. \"Na skałach Calvados) oraz Artur Gruszecki (m.in. \"Krety\", \"Hutnik\"). W późniejszym okresie powieści naturalistyczne tworzyła też Gabriela Zapolska, która jednak sławę zyskała w okresie Młodej Polski jako autorka dramatów.

W dziedzinie twórczości dla dzieci i młodzieży wyróżnili się, oprócz wspomnianego wyżej Henryka Sienkiewicza, autora powieści \"W pustyni i w puszczy\", Wiktor Gomulicki, autor powieści \"Wspomnienia niebieskiego mundurka\", Jadwiga Łuszczewska, autorka słynnej powieści \"Panienka z okienka\", Walery Przyborowski oraz najwybitniejsza Maria Konopnicka, autorka m.in. baśni \"O krasnoludkach i sierotce Marysi\". Konopnicka była też autorką licznych realistycznych nowel pisanych w duchu realizmu pozytywistycznego, m.in. \"Mendel Gdański\", \"Nasza szkapa\", \"Miłosierdzie gminy\", \"Dym\", \"Banasiowa\" i wiele innych.
Poezja

Sytuacja polskiej poezji w okresie pozytywizmu, jak wspomniano już powyżej, nie była najlepsza. Z jednej strony wiązało się to z niechęcią do roli jaką spełniała ona w okresie romantyzmu. Z drugiej strony liryka ze swej istoty nie nadawała się do realizowania haseł i celów, jakie przed literatura stawiali pozytywiści.

Nie oznacza to jednak, że pozytywizm był całkiem pozbawiony poezji. Wśród ówczesnych poetów na czoło wysuwał się Adam Asnyk. Początkowy okres jego twórczości nawiązuje do tradycji romantycznej, podejmując próby rozrachunku z klęską powstania styczniowego, w którym sam aktywnie uczestniczył (m.in. utwory \"Podróżni w zatoce Baja\", \"Pijąc Falerno\"). Z tego też okresu pochodzi wybitny utwór \"Sen grobów\". Jednak związki z romantyzmem nie przeszkodziły Asnykowi w zaaprobowaniu nowych ideałów i haseł pozytywistycznych. W wierszu \"Na Nowy Rok\", każe porzucić marzenia i budować przyszłość w oparciu o rozum i wolę. Podobne hasła zawierają kolejne wiersze: \"Do młodych\", \"Dzisiejszym idealistom\" i inne. W 1894 roku Asnyk opublikował cykl sonetów \"Nad głębiami\", w których podjął tematykę filozoficzną. Był również autorem wierszy miłosnych oraz piewcą uroków polskiej przyrody, zwłaszcza Podhala (\"W Tatrach\").

Druga wielką indywidualnością w dziedzinie poezji była Maria Konopnicka, wspomniana wyżej z racji swojego dorobku nowelistycznego. W swoich wierszach podejmowała często tematykę społeczną, ukazując nędze polskiej wsi (m.in. \"Wolny najmita\", \"Chłopskie serca\", \"Szły zbierać kłosy\") oraz miast (\"Jaś nie doczekał\", \"W piwnicznej izbie\"). Obok problematyki społecznej częstym motywem twórczości poetyckiej Konopnickiej jest folklor (m.in. cykle \"Na fujarce\", \"Z łąk i pól\"). Dużym osiągnięciem poetki jest utwór \"Pan Balcer w Brazylii\" o polskiej emigracji. Sławę przyniosły jej też utwory dla dzieci, takie jak \"Na jagody\", \"O Janku Wędrowniczku\" oraz wspomniana wyżej baśń z pogranicza poezji i prozy \"O krasnoludkach i sierotce Marysi\". Konopnicka tworzyła też lirykę patriotyczną, w tym słynną pieśń hymniczną \"Rotę\", która była długo traktowana jako nieoficjalny hymn państwowy.

Adam Asnyk i Maria Konopnicka to najwybitniejsi poeci tego okresu. Inni twórcy tego okresu nie dorównywali im ani talentem, ani rozległością zainteresowań i tematów. Wśród nich wymienić jednak można takich twórców jak Felicjan Faleński, Wiktor Gomulicki, Włodzimierz Zagórski, Mikołaj Biernacki , Julian Ochorowicz, Czesław Jankowski, Maria Bartusówna i inni.
Dramat

Epoka pozytywizmu w polskiej literaturze to okres rozwoju dramatu. Dramaty wtedy powstające w widoczny sposób nawiązywały do francuskiego dramatu mieszczańskiego. W dziełach tych często zacierały się różnicę między komedią i tragedią a elementy komiczne i tragiczne łączyły się w utworze w jedną całość w imię realizmu. Dramat mieszczański, z elementami satyrycznymi uprawiali m.in. Józef Narzymski (m.in. \"Epidemia\", \"Pozytywni\"), Edward Lubowski (m.in. \"Nietoperze\", \"Sąd honorowy\", \"Kariery\", \"Przesądy\"), Kazimierz Zalewski (m.in. \"Przed ślubem\", \"Małżeństwo Apfel\"). Najwybitniejszymi komediopisarzami byli Michał Bałucki (m.in. \"Radcy pana radcy\", \"Klub kawalerów\", \"Grube ryby\", \"Dom otwarty, \"Emancypowane\") oraz Józef Bliziński (m.in. \"Pan Damazy\", \"Rozbitki\"). Dramatami zwanymi potocznie \"książkowymi\", czyli do czytania, a nie do inscenizowania zasłynął wybitny ideolog polskiego pozytywizmu, Aleksander Świętochowski (m.in. trylogia \"Dusze nieśmiertelne\"). Wielu dramaturgów interesowała w tym okresie tematyka historyczna. Dramat historyczny uprawiali m.in. Józef Szujski (m.in. \"Halszka z Ostroga\", \"Wallas\" \"Królowa Jadwiga\") oraz Adam Bełcikowski (m.in. \"Hunyady\").
Twórcy

Powieściopisarze okresu pozytywizmu:

Eliza Orzeszkowa (1841-1910)
Bolesław Prus (1847-1912)
Maria Konopnicka (1842-1910)
Adolf Dygasiński (1839-1902)
Ludwika Godlewska (1863-1901)
Wiktor Gomulicki (1848-1919)
Maria Rodziewiczówna (1863-1944)
Henryk Sienkiewicz (1846-1916) (Nagroda Nobla w roku 1905)
Antoni Sygietyński (1850-1923)
Aleksander Świętochowski (1849-1938)
Gabriela Zapolska (1857-1921)

Poeci:

Adam Asnyk (1838-1897)
Maria Ilnicka (1825 lub 1827-1897)
Felicjan Faleński (1825-1910)
Aleksander Michaux (1839-1895)
Wacław Rolicz-Lieder (1866-1912)

Dramaturdzy:

Adam Asnyk (1838-1897)
Michał Bałucki (1837-1901)
Józef Bliziński (1827-1893)
Felicjan Faleński (1825-1910)
Edward Lubowski (1837-1923)
Józef Narzymski (1839-1872)
Zygmunt Sarnecki (1837-1922)
Józef Szujski (1835-1883)
Aleksander Świętochowski (1849-1938)
Kazimierz Zalewski (1849-1919)

Krytycy i teoretycy literatury:

Piotr Chmielowski (1848-1904)

Przypisy

Literatura polska : przewodnik encyklopedyczny. Julian Krzyżanowski (red.). T. 2: N–Ż. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1985, s. 228. ISBN 83-01-01520-9.
Czesław Miłosz: Historia literatury polskiej. Kraków: Społeczny Instytut Wydawniczy „Znak”, 1993, s. 327. ISBN 83-7006-424-8.

Zobacz też

literatura polska
Literatura polska - przegląd chronologiczny
Pozytywizm
Pozytywizm warszawski

Bibliografia

http://www.literatura.zapis.net.pl/okresy/pozytywizm.htm
\"Historia literatury polskiej w zarysie\" (Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1978)

[ukryj]
p • d • e
Epoki literackie literatury polskiej
średniowiecze • renesans • barok • oświecenie • romantyzm • pozytywizm • Młoda Polska • dwudziestolecie międzywojenne • literatura II wojny światowej • literatura współczesna
Kategorie:

Literatura polska według epok
Pozytywizm
użytkownik
12.11.2014 (4 lata temu)
12.11.2014 (4 lata temu)
Piastowie – pierwsza historyczna dynastia panująca w Polsce od ok. 960 do 1370 roku. Za jej protoplastę uchodzi legendarny Piast, syn Chościska, rataj spod Gniezna. Według legendy syn Piasta – Siemowit został pierwszym księciem Polan. Kolejnymi byli Lestek i Siemomysł. Pierwszym władcą z dynastii Piastów, którego historyczność nie jest kwestionowana, był Mieszko I.

Piastowie zasiadali na polskim tronie przynajmniej od około 960 roku[1] (choć faktycznie na arenie międzynarodowej jako dynastia zaistnieli po przyjęciu chrztu przez Mieszka I w 966 roku) do 1370 roku (z przerwą na panowanie Wacława II[2]), kiedy to zmarł Kazimierz III Wielki. Boczne linie Piastów utrzymały się na Mazowszu (do 1526 roku) i na Śląsku (do 1675 roku).

Od pokolenia synów Bolesława III Krzywoustego[3] Piastów dzieli się na linie śląską (wywodzącą się od Władysława II Wygnańca), wielkopolską (wywodzącą się od Mieszka III Starego), małopolską, mazowiecką i kujawską (wywodzącą się od Kazimierza II Sprawiedliwego).

Spis treści [ukryj]
1 Nazwa
2 Pierwsi Piastowie
3 Linie Piastów
3.1 Piastowie śląscy
3.2 Piastowie wielkopolscy
3.3 Piastowie małopolscy
3.4 Piastowie mazowieccy
3.5 Piastowie kujawscy
4 Ostatni Piastowie
5 Monumentum Piasteum
6 Orzeł piastowski
7 Dane statystyczne
7.1 Imiona
7.2 Małżeństwa
7.3 Długowieczni Piastowie i Piastówny[11]
7.3.1 kobiety
7.3.2 mężczyźni
7.4 Stan duchowny
7.5 Koronacje królewskie
7.6 Nienaturalne zgony według źródeł (nie zawsze potwierdzone)
7.7 Znane dzieci ze związków pozamałżeńskich
8 Zobacz też
9 Uwagi
10 Przypisy
11 Bibliografia
12 Linki zewnętrzne
Nazwa[edytuj | edytuj kod]
Określenie Piastowie pochodzi od imienia domniemanego protoplasty dynastii – Piasta.

Istnieją hipotezy, że nazwa piast (lub piastun) była określeniem urzędu pełnionego, zapewne dziedzicznie, przez członków rodu – urzędu, do którego obowiązków należało opiekowanie się (piastowanie) potomstwem księcia czy też jego domem. Zwolennicy tej hipotezy wskazują na analogię frankońskich Karolingów, którzy odsunęli od władzy Merowingów, u których pełnili dziedzicznie urząd majordoma (piastuna); podobnie Piastowie w osobie Siemowita (syna, wnuka lub prawnuka Piasta), mieli odsunąć od władzy księcia Popiela, panującego plemieniu Polan.

Pojęcie Piastowie i wywodzenie całej dynastii polskiej od Piasta zawdzięczamy historiografom i genealogom na dworze legnicko-brzeskiej linii Piastów śląskich.

Pierwsi Piastowie[edytuj | edytuj kod]
Information icon.svg Osobny artykuł: Pierwsi Piastowie.
Pierwsi, legendarni przedstawiciele dynastii Piastów, Siemowit, Lestek i Siemomysł, władali plemieniem Polan. Teoria ta jest uznawana za główną wizję dziejów Polski, ale warto także wspomnieć, że istnieje także hipoteza alternatywna, w myśl której pierwsi Piastowie pochodzili z najemnej drużyny skandynawskiej i odsunęli od władzy lokalną władzę gnieźnieńską (czego echem ma być legenda o Popielu)[4]. Za twórcę polskiej państwowości i pierwszego władcę Polski z dynastii Piastów uważa się Mieszka I. Ten władca też jako pierwszy z dynastii przyjął w 966 roku chrzest. Bolesław I Chrobry, syn i następca Mieszka I, był pierwszym władcą Polski, który dostąpił koronacji (1025). Prestiż dynastii na arenie międzynarodowej podniosło małżeństwo Mieszka II Lamberta, syna i następcy Bolesława Chrobrego, z Rychezą, po kądzieli wnuczką cesarza Ottona II.

Wprawdzie większość władców z dynastii Piastów pozostawiało kilku synów, jednak do trwałego podziału dynastii na kilka linii doszło dopiero w 1138 roku po śmierci Bolesława III Krzywoustego. Jednocześnie wydana przez tego władcę ustawa sukcesyjna zapoczątkowała w Polsce okres rozbicia dzielnicowego.

W literaturze genealogicznej do pierwszych Piastów zalicza się przedstawicieli dynastii do pokolenia dzieci Bolesława III Krzywoustego oraz (ze względów praktycznych) potomstwo jednego z jego synów – Bolesława IV Kędzierzawego.

Spuściźnie Pierwszych Piastów jest poświęcone Muzeum Pierwszych Piastów na Lednicy.

Linie Piastów[edytuj | edytuj kod]
Piastowie śląscy[edytuj | edytuj kod]
Information icon.svg Osobny artykuł: Piastowie śląscy.
Linia Piastów śląskich wywodzi się od Władysława II Wygnańca (1105-1159), księcia krakowskiego (senioralnego) i śląskiego. Od najstarszego syna Władysława, Bolesława I Wysokiego, wywodzi się linia wrocławska, z której później wyodrębniły się linie:

legnicka (wywodziła się od Bolesława II Rogatki, prawnuka Bolesława I Wysokiego) wygasła na Jerzym Wilhelmie w 1675 r.,
świdnicka (wywodziła się od Bolka I Surowego, syna Bolesława II Rogatki), wygasła na Bolku II Małym w 1368 r.,
ziębicka (wywodziła się od Bolka II Ziębickiego, syna Bolka I Surowego), wygasła na Janie ziębickim w 1428 r.,
głogowska (wywodziła się od Konrada I głogowskiego, brata Bolesława II Rogatki), wygasła na Henryku XI w 1476 r.,
żagańska (wywodziła się od Henryka IV Wiernego, wnuka Konrada I głogowskiego), wygasła na Janie II Szalonym w 1504 r.,
oleśnicka (wywodziła się od Konrada I oleśnickiego, brata Henryka IV Wiernego), wygasła na Konradzie X w 1492 r.,
Z kolei od Mieszka Plątonogiego, drugiego syna Władysława II Wygnańca, wywodzi się linia raciborska. Podział tej linii na kolejne datuje się od pokolenia synów Władysława opolskiego. Tak więc wyodrębniły się linie:

cieszyńska (wywodziła się od Mieszka cieszyńskiego, syna Władysława Opolskiego), wygasła na Fryderyku Wilhelmie w 1625 r.,
oświęcimska (starsza) (wywodziła się od Władysława Oświęcimskiego, syna Mieszka cieszyńskiego), wygasła na Janie III w 1405 r.,
oświęcimska (młodsza) (wywodziła się od Przemysława Oświęcimskiego, prawnuka Mieszka cieszyńskiego), wygasła na Janie V w 1513 r.,
bytomska (wywodziła się od Kazimierza bytomskiego, syna Władysława Opolskiego),wygasła na Bolesławie w 1355 r.,
opolska (wywodziła się od Bolesława I opolskiego, syna Władysława Opolskiego), wygasła na Janie II Dobrym w 1532 r.
raciborska (wywodziła się od Przemysława raciborskiego, syna Władysława Opolskiego), wygasła na Leszku w 1336 r.
Dzielnicą senioralną z tej linii Piastów władali: Władysław II Wygnaniec, Mieszko Plątonogi, Henryk I Brodaty, Henryk II Pobożny, Bolesław Rogatka (często pomijany w zestawieniach władców dzielnicy senioralnej[5]) i Henryk IV Probus.

Piastowie wielkopolscy[edytuj | edytuj kod]
Information icon.svg Osobny artykuł: Piastowie wielkopolscy.
Linia Piastów wielkopolskich wywodzi się od Mieszka III Starego (zm. 1202), księcia wielkopolskiego. Spośród jego synów jedynie Odon doczekał się męskiego potomstwa. W linii męskiej Piastowie wielkopolscy wygaśli na Przemyśle II, zamordowanym w 1296 roku, zaś w linii żeńskiej na jego siostrze stryjecznej, Jadwidze w 1339.

Dzielnicą senioralną z tej linii Piastów władali: Mieszko III Stary, Władysław Laskonogi i Przemysł II. Ten ostatni był również czwartym Piastem w ogóle, a pierwszym od czasów Bolesława II Szczodrego, który został koronowany (26 czerwca 1295).

Piastowie małopolscy[edytuj | edytuj kod]
Information icon.svg Osobny artykuł: Piastowie małopolscy.
Linia Piastów małopolskich wywodzi się od Kazimierza II Sprawiedliwego (1138-1194), księcia krakowskiego, a później także mazowieckiego. Spośród jego synów dwóch doczekało się potomstwa – Leszek Biały (kontynuator linii małopolskiej) i Konrad I mazowiecki (założyciel linii mazowieckiej). W linii męskiej Piastowie małopolscy wygaśli na Bolesławie Wstydliwym, zmarłym w 1279 roku. Ostatnią Piastówną małopolską była Salomea (późniejsza błogosławiona), zmarła w 1268 roku.

Z tej linii Piastów w dzielnicy senioralnej, a później krakowskiej panowali Kazimierz II Sprawiedliwy, Leszek Biały i Bolesław V Wstydliwy. Należy zaznaczyć, że dzielnica senioralna była dzielnicą dziedziczną Piastów małopolskich.

Piastowie mazowieccy[edytuj | edytuj kod]
Information icon.svg Osobny artykuł: Piastowie mazowieccy.
Starsza linia Piastów mazowieckich wywodzi się od Bolesława IV Kędzierzawego, wygasłą na jego synu Leszku zm. 1186, który przekazał swoją dzielnicę Kazimierzowi II Sprawiedliwemu zm. 1194.

Młodsza linia Piastów mazowieckich wywodzi się od Konrada (zm. 1247), księcia mazowieckiego, syna Kazimierza II Sprawiedliwego. Spośród jego synów męskiego potomstwa doczekali się Kazimierz I kujawski (założyciel linii Piastów kujawskich) oraz Siemowit I, który kontynuował linię mazowiecką.

Linię mazowiecką dzieli się na dwie linie:

płocką – wywodzącą się od Siemowita IV, także syna Siemowita III, wygasłą na Władysławie II w 1462 r.
warszawską – wywodzącą się od Janusza I, syna Siemowita III, wygasłą w linii męskiej w 1526 roku na Januszu III.
Spośród przedstawicieli tej linii dzielnicą krakowską władał Konrad I mazowiecki.

Piastowie kujawscy[edytuj | edytuj kod]
Information icon.svg Osobny artykuł: Piastowie kujawscy.
Linia Piastów kujawskich wywodzi się od Kazimierza I (zm. 1267), księcia kujawskiego. Z tej linii Piastów dzielnicę krakowską opanował najpierw Leszek Czarny w 1279 roku po śmierci Bolesława Wstydliwego, a później jego przyrodni brat Władysław I Łokietek w 1306 roku po śmierci Wacława III, który w 1320 roku został koronowany na króla Polski. Po śmierci Łokietka w 1333 roku kolejnym królem Polskim został jego syn Kazimierz III Wielki. Ten jednak zmarł w 1370 roku, nie pozostawiając legalnego męskiego potomka, a polską koronę odziedziczył jego siostrzeniec Ludwik, król Węgier z dynastii Andegawenów (boczna linia Kapetyngów).

Linia Piastów kujawskich wymarła w linii męskiej na Władysławie Białym w 1388 roku.

Ostatni Piastowie[edytuj | edytuj kod]
Za ostatniego męskiego przedstawiciela dynastii Piastów uchodzi Jerzy Wilhelm, książę brzesko-legnicki zmarły 21 listopada 1675 w Brzegu. Ostatnią Piastówną była Karolina (zm. 1707), księżniczka legnicka.

Jerzego Wilhelma przeżył jego stryj August hrabia Legnicki (August von Liegnitz), zmarły w 1679 w swym majątku Kantorowice (Kantersdorf) w ks. brzeskim. Pochodził on jednak z małżeństwa morganatycznego i nie miał praw do nazwiska i spadku. Innym sugerowanym ostatnim męskim przedstawicielem dynastii Piastów, jednak również bez prawa do tronu czy nazwiska, był baron von und zu Hohenstein – Ferdynand II zmarły 3 kwietnia 1706, wnuk Wacława Gotfryda, naturalnego syna przedostatniego księcia cieszyńskiego Adama Wacława z jego pozamałżeńskiego związku z ochmistrzynią Małgorzatą Kostlachówną.

Monumentum Piasteum[edytuj | edytuj kod]
W Monumentum Piasteum, legnickiej nekropolii (ukończonej w 1679 i znajdującej się przy kościele św. Jana) ostatnich książąt piastowskich znajduje się panteon całej tej dynastii. Wewnętrzna kompozycja skupia się wokół centralnej kopuły jej kompozycji malarskiej, wokół której rozmieszczono sceny z najstarszych dziejów Polski i Śląska. Dopełnieniem całości jest łaciński napis, przepełniony dynastyczną dumą historyczną, który brzmi:


Bogu, Opiekunowi szczątków i pobożnym cieniom Domu Piastowskiego ten pomnik poświęcono, który wziął początek z Piasta w roku 775 ery Chrystusowej, dał Sarmacji 24 królów i licznych panujących Śląskowi 123 książąt, kościołowi 6 arcybiskupów i biskupów, Północy religię, naukę, urządzenia państwowe, świątynie, szkoły, miasta, zamki i mury obronne, dzięki władcom pobożnym, szlachetnym, świętym, dzielnym i łaskawym. Germanię ocalił od nawały tatarskiej, który na Chrystianie najlepszym i jego synu Jerzym Wilhelmie ostatnim, lecz w zasługach najpierwszym dnia 21 listopada 1675 roku przy wielkim żalu Ojczyzny, Europy i cesarza równo po dziewięciu stuleciach skończył się i zasłużył, aby Ludwika, księżna anhalcka, ostatnia matka Piastów pomnik ten zbudowała przodkom i pradziadom, jako też potomnym, małżonkowi, synowi, sobie i pozostałej córce Karolinie księżnej holsztyńskiej roku Chrystusowego 1679, płacząc nad urnami tych, z których każdy mając cnotę za herolda, a świat Północy za pomnik niczego by nie potrzebował, gdyby wcześniej od głazów nie milkło zapomnienie i niewdzięczność śmiertelnych.


Wewnętrzne przesłanie artystyczne Monumentum Piasteum odzwierciedlają słowa polskiego historyka sztuki Michała Rożka:

Quote-alpha.png Legnickie mauzoleum, któremu już w roku 1679 przydano pompatyczne miano Monumentum Piasteum, jest nie tylko nekropolią ostatnich Piastów z linii brzesko-legnickiej, lecz przede wszystkim pomnikiem dynastycznym całej piastowskiej familii. Wystrój artystyczny został bez reszty podporządkowany tej idei. Zatem stanowi on panteon rodziny Piastów, będąc także znakomitym przykładem nieustannych związków Śląska z macierzą[6].
Orzeł piastowski[edytuj | edytuj kod]
Orzeł piastowski – herb dynastyczny kilku linii Piastów. Początkowo funkcjonuje jako herb śląskiej linii Piastów. Po raz pierwszy jako godło książęce pojawia się na pieczęci konnej Kazimierza opolsko-raciborskiego w 1222 r.[7] Później stopniowo jest przejmowany jako herb przez kolejne linie Piastowskie, najpóźniej pojawia się na pieczęciach książąt mazowieckich, bo dopiero po 1271 r.[7]W XIII w. Przemysł II przyjmuje srebrnego orła ukoronowanego jako godło swego państwa, funkcjonuje on od tamtej pory obok herbów osobistych królów[7].

Obecnie symbol orła piastowskiego znajduje się w herbach wielu miast (np.: Wrocławia, Zgorzelca, Środy Śląskiej, Bolesławca) i regionów.

Opis herbu:

orzeł w układzie heraldycznym (czyli z głową w prawo);
orzeł (bądź paw lub gołębica) uwieczniony był na rewersie denara Bolesława Chrobrego
od czasów rozbicia dzielnicowego występuje w wielu odmianach, głównie kolorystycznych.

Herb Piastów małopolskich


Herb Piastów wielkopolskich, dokładnie Przemysła II


Herb Piastów dolnośląskich, pierwowzór linii dolnośląskich


Herb Piastów górnośląskich, pierwowzór linii górnośląskich


herb Piastów mazowieckich z linii czerskiej


Herb Piastów, z linii opolsko-raciborskiej


herb Piastów, z linii cieszyńskiej (późniejszy)


herb Piastów, z linii głogowskiej


herb Piastów, z linii legnicko-brzeskiej


Herb Piastów, z linii świdnicko-jaworskiej


Herb Piastów, z linii świdnicko-jaworskiej (po 1368 r.)
Dane statystyczne[edytuj | edytuj kod]
W ciągu 800 lat istnienia rodu (IX-XVII wiek) znanych jest 591 przedstawicieli, tj. 310 mężczyzn (w tym 218 panujących) i 281 kobiet[a].

Imiona[edytuj | edytuj kod]
Piastowie i Piastówny nosili imiona[8]:

Bolesław 45 (967 – 1494)
Anna 37 (1253 – 1642)
Henryk 31 (ok. 1130 – 1614)
Jadwiga 27 (ok. 1240 – 1524)
Elżbieta 22 (przed 1154 – 1653)
Konrad 22 (ok. 1164 – 1503)
Władysław 20 (1043 – 1494)
Agnieszka 20 (po 1088 – 1622)
Jan 20 (ok. 1164 – 1639)
Kazimierz 19 (1016 – 1528)
Katarzyna 18 (ok. 1255 – 1608)
Eufemia 17 (ok. 1230 – 1447)
Wacław 15 (ok. 1293 – po 1671)
Mieszko 13 (ok. 930 – 1344)
Małgorzata 13 (ok. 1300 – 1531)
Zofia 11 (ok. 1120 – 1660)
Siemowit 10 (IX w. – 1462)
Przemysław 10 (1220 – 1484)
Fryderyk 10 (1446 – 1706)
Leszek 8 (IX w. – 1339)
Salomea 8 (ok. 1160 – 1514)
Jerzy 8 (przed 1300 – 1664)
Barbara 8 (ok. 1378 – 1631)
Ludwik 6 (ok. 1317 – 1663)
Janusz 6 (ok. 1345 – 1526)
Ryksa 5 (1116 – po 1238)
Konstancja 5 (1245 – ok. 1362)
Kunegunda 5 (przed 1298 – 1372)
Maria 5 (1295 – 1654)
Mikołaj 5 (1321 – 1497)
Siemomysł 4 (X w. – 1287)
Gertruda 4 (ok. 1025 – 1268)
Eufrozyna 4 (ok. 1180 – 1324)
Bernard 4 (ok. 1255 – przed 1477)
Magdalena 4 (przed 1430 – po 1642)
Adelajda 3 (ok. 935 – 1291)
Judyta 3 (po 1130 -1320)
Ludmiła 3 (ok. 1180 – po 1539)
Helena 3 (ok. 1289 – 1583)
Chrystian 3 (1570 – 1672)
August 2 (1619 – 1679)
Świętosława 2 (ok. 970 – 1126)
Otton 2 (1000 – 1048)
Stefan 2 (ok. 1145 – 1306)
Albert 2 (ok. 1150 – ok. 1370)
Wierzchosława 2 (przed 1153 – ok. 1200)
Berta 2 (przed 1160 – po 1311)
Trojden 2 (1284 – 1427)
Beatrycze 2 (ok. 1290 – 1364)
Rupert 2 (ok. 1343 – 1431)
Joachim 2 (1550 – 1613)
Ernest 2 (1614 – 1631)
Rudolf 2 (1414 – 1633)
Zygmunt 2 (1431 – 1664)
Adam 2 (1574 – 1617)
Dorota 2 (1622 – 1629)
Czcibor 1 (ok. 935 – po 972)
Świętopełk 1 (ok. 980 – przed 992)
Lambert 1 (ok. 981 – po 992)
Bezprym 1 (zap. 987 – 1032)
Regelinda 1 (989 – po 1014)
Dytryk 1 (ok. 1000 – po 1032)
Matylda 1 (po 1017 – po 1035)
Zbigniew 1 (1073 – po 1112)
Dobroniega 1 (przed 1129 – po 1147)
Jarosław 1 (ok. 1142 – po 1284)
Odon 1 (ok. 1144 – 1194)
Olga 1 (ok. 1158 – ok. 1178)
Zbysława 1 (ok. 1171 – po 1213)
Anastazja 1 (przed 1164– po 1240)
Eudoksja 1 (przed 1222 – po 1238)
Więcesława 1 (ok. 1225 – po 1230)
Fenenna 1 (przed 1277 – 1295)
Wiola 1 (ok. 1290 – 1317)
Beata 1 (ok. 1323 – 1331)
Jolanta 1 (ok. 1330 – 1403)
Elencza 1 (ok. 1335 – 1339)
Niemierza 1 (po 1341 – 1386)
Juta 1 (przed 1346 – po 1378)
Bolka 1 (1353 – 1428)
Guta 1 (p. 1358 – 1413)
Mikłusz (Mikołaj?) 1 (przed 1387 – po 1417)
Cymbarka 1 (1394 – 1429)
Aleksander 1 (ok. 1395 – 1444)
Amelia 1 (ok. 1397 – 1424)
Baltazar 1 (ok. 1413 – 1472)
Scholastyka 1 (ok. 1425 – ok. 1486)
Aleksandra 1 (ok. 1427 – 1460)
Machna 1 (ok. 1446 – ok. 1470)
Elekta 1 (ok. 1460 – 1507)
Stanisław 1 (1501 – 1524)
Emilia 1 (1563 – 1618)
Sabina 1 (1571 – 1572)
Sybilla 1 (1620 – 1657)
Joanna 1 (1636 – 1673)
Małżeństwa[edytuj | edytuj kod]
Znanych jest 328 małżeństw Piastów. Najczęściej ród zawierał związki matrymonialne z przedstawicielami[9][10]:

Piastowie 52 (mariaże Piastów śląskich z nieśląskimi 23, śląscy ze śląskimi 28, wielkopolsko-kujawskie 1)
Przemyślidzi 25 (w tym 12 ze śląskimi)
Rurykowicze 23 (w tym ks.kijowscy 8, haliccy 7, nowogrodzcy 2, inni 6)
możni (magnaci) niemieccy 21
Askańczycy 14
możni (magnaci) czescy 13
Giedyminowicze 12
możni (magnaci) polscy 11
Wettynowie 11
Podiebradowie 9
Hohenzollernowie 8
Gryfici 8
Arpadowie 8
możni (magnaci) węgierscy 8 (w tym Batory 1, Zapolya 2)
Wittelsbachowie 7
ks. Anhaltu 5
Habsburgowie 5
stan mieszczański 5
kr. Szwecji 4 (r. Ynglingów 1, r. Sverkera 1, r. Eryka 1, r. Folkungów 1)
możni (magnaci) litewscy 4 (w tym Radziwiłłowie 1)
Sobiesławice 4
d. meklemburska 4
Luksemburgowie 4
d. wirtemberska 3
Ekkehardyni 2
Babenbergowie 2
Andegawenowie 2
d. holsztyńska 2
d. nassauska 2
Welfowie 2
d. Haidesleben 1
d. Sachsenbume 1
książęta słowiańscy 1
kr. Danii 1 (d. Gorma)
palat. Reńscy 1
Kettlerowie (Kurlandia) 1
możni (magnaci) francuscy 1
d. Salicka 1
d. z Chatenois (lotaryńska) 1
d. rugijscy 1
ks. żmudzcy 1
d. Trojdena (litewska) 1
Kotromanić 1
d. brabancka 1
możni (magnat) Słowenii 1
Kapetyngowie (boczna) 1
d. z Urgell (barcelońska) 1
Andesch (Meran) 1
Subić 1
Jagiellonowie 1
Basarabowie (Wołoszczyzna) 1
burgrabowie Magdeburga 1
ks. Bułgarka 1
ks. Liechtestein 1
Długowieczni Piastowie i Piastówny[11][edytuj | edytuj kod]
kobiety[edytuj | edytuj kod]
Gertruda córka Mieszka II ur. ok. 1025, zm. 4 I 1108 ok. 83 lata
Świętosława Swatawa córka Kazimierza Odnowiciela ur. ok. 1044, zm. 1 IX 1126 ok. 82 lat
Jadwiga córka Jana I żagańskiego ur. ok. 1416, zm. 14 V 1497 ok. 81 lat
Anna córka Bolka III Opolskiego, ur. ok. 1377, zm. 1456, ok. 79 lat
Eufemia córka Siemowita III ur. przed 1341, zm. po 9 V 1418 ok. 78 lat
Anastazja c. Mieszka Starego, ur. przed 1164, zm. po 31 V 1240 ok. 77 lat
Elżbieta Łokietkówna, ur. ok. 1305, zm. 1380, ok. 75 lat
Bolka bytomska c. Bolesława bytomskiego, ur. ok. 1353, zm. 1428, ok. 75 lat
Jadwiga c. Bolesława Pobożnego, ur. ok. 1266, zm. 10 XII 1339 ok. 73 lata
Jolanta Helena c. Kazimierza I cieszyńskiego. ur. ok. 1330, zm. 20 III 1403, ok. 73 lat
Eufemia c. Bolka III Ziębickiego, ur. ok. 1375. zm. 17 XI 1447, ok. 72 lata
Elżbieta c. Henryka V Brzuchatego, ur. ok. 1285 – zm. 1357 ok. 72 lata
Eufemia, c. Henryka VI Dobrego, ur. 1312 lub 1313, zm. po 1384 ok. 72 lata
Wierzchosława Ludmiła c. Mieszka Starego, ur. przed 1153, zm. 1223 ok. 71 lat
Małgorzata c. Jana I żagańskiego, ur. ok. 1420, zm. 1491 ok. 71 lat
Anna c. Jana II oświęcimskiego, ur. ok. 1370, zm. 1440, ok. 70 lat
mężczyźni[edytuj | edytuj kod]
Janusz I Starszy ur. ok. 1345, zm. XI 1429 ok. 84 lat
Ludwik I brzeski ur. ok. 1317, zm. XII 1398 ok. 81 lat
Bernard Niemodliński ur. ok. 1376, zm. IV 1455, ok. 79 lat
Kazimierz I cieszyński ur. ok. 1280, zm. 1358, ok. 78 lat
Kazimierz II cieszyński ur. ok. 1450, zm. 1528 ok. 78 lat
Władysław Biały ur. ok. 1310, zm. 1 III 1388 ok. 78 lat
Henryk IX Starszy ur. ok. 1390, zm. 11 XI 1467 ok. 77 lat
Jan Dobry ur. ok. 1455, zm. 27 III 1532 ok. 77 lat
Przemysław I Noszak ur. ok. 1334, zm. 23 V 1410, ok. 76 lat
Mieszko III Stary ur. 1126 lub 1127, zm. 13 III 1202 75 lub 76 lat
Bolesław I Wysoki ur. zap. 1127, 8 XII 1201 74 lata
Konrad I oleśnicki ur. ok. 1292, zm. 1366 ok. 74 lata
Mieszko I Plątonogi ur. ok. 1138, 16 V 1211 ok. 73 lata
Władysław Opolczyk ur. ok. 1328, zm. 1401, ok. 73 lat
Władysław Łokietek ur. 1260 lub 1261, zm. 2 III 1333 72 lub 73 lata
Władysław bytomski ur. ok. 1280, zm. 1352 ok. 72 lat
Bolko IV Opolski ur. ok. 1365, zm. 6 V 1437 ok. 72 lat
Konrad X Biały ur. ok. 1420, zm. 21 IX 1492, 72 lat
Bolesław Niemodliński ur. ok. 1292, zm. 1363, 71 lat
Wacław II Legnicki ur. 1348, zm. 30 XII 1419 71 lat
Siemowit IV ur. przed 1357, zm. 30 IV 1426, ok. 70 lat
Henryk I Brodaty ur. ok. 1168 – zm. 19 III 1238, ok. 70 lat
Stan duchowny[edytuj | edytuj kod]
Stan duchowny wybrało 27 mężczyzn i 58 kobiet (łącznie 85 osób)

Dwóch przedstawicieli rodu było arcybiskupami:

Bolesław toszecki – arcybiskupem ostrzyhomskim,
Władysław wrocławski – arcybiskupem salzburskim i administratorem biskupstwa wrocławskiego
Dziewięciu zaś biskupami:

Jarosław opolski – biskupem wrocławskim
Mieszko bytomski – biskupem nitrzańskim i weszpremskim
Henryk mazowiecki – biskupem płockim
Jan Kropidło – biskupem poznańskim, włocławskim, kamieńskim, chełmińskim i ponownie włocławskim
Wacław legnicki – biskupem lubuskim i wrocławskim
Henryk legnicki – biskupem włocławskim
Konrad oleśnicki – biskupem wrocławskim
Aleksander mazowiecki – biskupem trydenckim
Kazimierz płocki – biskupem płockim
trzech było mnichami (Bezprym, Zbigniew i Władysław Biały)
trzech przeorami joannitów (Mieszko bytomski – Węgry, Siemowit cieszyński – Polska, Czechy, Morawy, Austria, Rupert II Legnicki – Polska, Czechy i Morawy)
dwóch zaś członkami zakonu krzyżackiego (Konrad VII Biały i Henryk I Ziębicki)
Wreszcie ośmiu mogło się pochwalić niższymi urzędami kościelnymi

Kobiety były w 29 przypadkach ksieniami w klasztorach i 28 mniszkami

Zanotowano sześć porzuceń kariery duchownej wśród mężczyzn (Bezprym, Zbigniew, Konrad I głogowski, Henryk mazowiecki, Bolesław IV legnicki, Jan I Oświęcimski), oraz dwa porzucenia kariery duchownej wśród kobiet (Elżbieta wrocławska i Elżbieta cieszyńska).

Piastówny były ksieniami w:

w Trzebnicy 14
klarysek we Wrocławiu 8
w Starym Sączu 3
w Strzelinie 3
dominikanek w Raciborzu 1
w Niemczech 1
klarysek krakowskich 1
Owińska 1
mniszkami zaś:

u klarysek we Wrocławiu 9
dominikanka w Raciborzu 3
u klarysek starej Budzie 2
w Niemczech 2
u klarysek w Strzelinie 2
u klarysek w Gnieznie 2
w Skale 2
w Trzebnicy 1
NN miejsce w Polsce 1
w Strzelnie 1
św. Jerzego w Pradze 1
u dominikanek Św Jakuba w Sandomierzu 1
w Zawichoście (potem Skała) 1
Koronacje królewskie[edytuj | edytuj kod]
Mężczyźni na króla Polski koronowali się sześciokrotnie (lub siedmiokrotnie):

Bolesław I Chrobry 1025
Mieszko II Lambert 1025
Bolesław II Śmiały 1076
Przemysł II 1295
Władysław I Łokietek 1320
Kazimierz III Wielki 1333
Kobiety królowymi były czternastokrotnie[12]:

Świętosława Polska 985 (Szwecja), 998 (Dania)
Świętosława Swatawa 1085 (Czechy)
Ryksa Polska 1130 (Szwecja), ok. 1140 (Szwecja)
Ryksa Śląska 1152 (Kastylia)
Salomea Małopolska 1214 (Księstwo Halicko-Wołyńskie)
Fenenna kujawska 1290 (Węgry)
Ryksa Elżbieta 1303 (Polska i Czechy)
Wiola Elżbieta cieszyńska 1305 (Czechy)
Maria bytomska 1306 (Węgry)
Beatrycza jaworska 1314 (Rzym)
Jadwiga 1320 (Polska)
Elżbieta Łokietkówna 1320 (Węgry)
Anna Świdnicka 1353-1355 (Czechy, Niemcy i Rzym)
Jadwiga żagańska 1365 (Polska)
Nienaturalne zgony według źródeł (nie zawsze potwierdzone)[edytuj | edytuj kod]
w bitwie[b]

NN brat Mieszka I 963-965
Henryk Sandomierski 1166
Bolesław Mieszkowic 1195
Henryk II Pobożny 1241
Siemowit I mazowiecki 1262
Przemko ścinawski 1289
Kazimierz II łęczycki 1294
Bolesław III płocki 1351
Jan ziębicki 1428
Rudolf żagański 1454
Władysław Cieszyński 1460
zamachy i morderstwa

Bezprym 1032
Otton Bolesławowic 1033
Mieszko II Lambert 1034
Bolesław II Szczodry 1081 lub 1082
Zbigniew po 1113
Leszek Biały 1227
Władysław III Laskonogi 1231
Przemysł II 1296
Przemysław Oświęcimski 1406
Baltazar I żagański 1472
Mikołaj II Niemodliński 1497
Jan V zatorski 1513
otrucia

Mieszko Bolesławowic 1089
Kazimierz II Sprawiedliwy 1194
Henryk III Biały 1266
Władysław wrocławski 1270
Konrad I głogowski 1273/4
Henryk IV Probus 1290
Przemko głogowski 1331
Bolesław Jerzy II 1340
Władysław Cieszyński 1355
Henryk mazowiecki 1392/3
Henryk VIII legnicki 1398
Siemowit VI 1461/2
Władysław II płocki 1462
Henryk XI głogowski 1476
Janusz II 1495
Stanisław mazowiecki 1524
Janusz III 1526
Henryk XI legnicki 1588
wypadki

Bolesław Kazimierzowic 1182
Konrad Kędzierzawy 1213
Kazimierz III Wielki 1370
Bolesław IV legnicki 1394
Henryk VIII Wróbel 1397
Wacław żagański 1430/1
Znane dzieci ze związków pozamałżeńskich[edytuj | edytuj kod]
Jarosław zm. po 1284 rodzice: Bolesław II Rogatka i NN
Niemierza zm. po 4 III 1386 rodzice: Kazimierz Wielki i NN
Jan zm. po 28 X 1383 rodzice: Kazimierz Wielki i NN
Pełka zm. przed 3 XI 1370 rodzice: Kazimierz Wielki i NN
Mikłusz zm. po 29 VI 1417 rodzice: Siemowit IV i NN
Jan zm. p. 14 VIII 1521 rodzice: Jan V zatorski i NN
Wacław Gotfryd Hohenstein zm. po 1671 rodzice: Adam Wacław Cieszyński i Małgorzata Kostlachówna
Magdalena zm. po 1661 rodzice: Fryderyk Wilhelm cieszyński i NN[c]
Zobacz też[edytuj | edytuj kod]
Wikibooks-logo.svg
Zobacz publikację na Wikibooks:
Genealogia Piastów
historia Polski
władcy Polski
Korona Królestwa Polskiego
Szlak Zamków Piastowskich
Muzeum Pierwszych Piastów na Lednicy
Piastowie
pierwsi Piastowie
książęta krakowscy
książęta kujawscy
książęta mazowieccy
książęta sandomierscy
książęta wielkopolscy
książęta wrocławscy
książęta cieszyńscy
baronowie von und zu Hohenstein
książęta głogowsko-żagańscy
książęta legnicko-brzescy
baronowie i hrabia legnicki
książęta oleśniccy
książęta opolscy
książęta opolsko-raciborscy
książęta oświęcimscy
książęta świdnicko-jaworscy
książęta ziębiccy
książęta panujący na ziemiach polskich spoza dynastii Piastów
książęta pomorscy
książęta gdańscy
książęta śląscy z dynastii Przemyślidów
drzewo genealogiczne Piastów mazowieckich
Muzeum Pierwszych Piastów na Lednicy
Heraldyka polska
Żmij piastowski
Uwagi
Skocz do góry ↑ Dane te mogą różnić się o kilka osób w zależności od opracowania. Tutaj na podstawie ustaleń Kazimierza Jasińskiego i Oswalda Balzera.
Skocz do góry ↑ Kryterium znalezienia się na powyższych listach był fakt wspomnienia o nienaturalnym zgonie przez jakiekolwiek źródło z epoki. Obecnie historycy często odrzucają te przekazy.
Skocz do góry ↑ Według części historyków do potomstwa naturalnego należy również zaliczyć najstarszego syna Władysława Hermana i nieznanej kobiety – Zbigniewa.
Przypisy
Skocz do góry ↑ Przypuszczalna data objęcia rządów przez Mieszka I, uchodzącego za faktycznego twórcę polskiej państwowości.
Skocz do góry ↑ Wacław II najpierw w 1291 roku został księciem krakowskim (a zatem przypadła mu ówczesna dzielnica senioralna). Jednak w 1295 roku na króla Polski koronował się Przemysł II, książę wielkopolski. Po śmierci Przemysła II (1296) Wacław II koronował się na króla Polski w 1300 roku. Wacław II zmarł w 1305 roku. Jego syn i następca Wacław III przybrał tytuł króla Polski, ale został zamordowany w 1306 roku.
Skocz do góry ↑ Wyjątkiem jest tu potomstwo Bolesław IV Kędzierzawego; jednak jego obydwaj synowie zmarli bezpotomnie, dlatego w opracowaniach genealogicznych omawia się ich łącznie z pierwszymi Piastami; por. O. Balzer, Genealogia Piastów, Kraków 1895; K. Jasiński, Rodowód pierwszych Piastów, Wrocław – Warszawa 1992.
Skocz do góry ↑ Por. Szwarc A., Urbański M., Wieczorkiewicz P., Kto rządził Polską, Warszawa 2007.
Skocz do góry ↑ M.in. J. E. Morby, Dynastie świata, Kraków 1995, s. 262; Encyklopedia popularna PWN, wyd. 27, Warszawa 1997, s. 659. Bolesław panował w księstwie krakowskim od kwietnia do lipca 1241 r. (10 lipca 1241 r. jako książę krakowski wystawia dokument Konrad mazowiecki). Zob. A. Jureczko, Henryk III Biały książę wrocławski (1247-1266), Kraków 2007, s. 17; St. Szczur, Historia Polski: Średniowiecze, Kraków 2002, s. 296; B. Zientara, Bolesław Łysy (Rogatka), [w:] Poczet królów i książąt polskich, red. A. Garlicki, Warszawa 1987, s. 173.
Skocz do góry ↑ Michał Rożek, Nekropolie królów i książąt polskich, Warszawa 1988, s. 23.
↑ Skocz do: 7,0 7,1 7,2 Wojciech Górczyk, Półksiężyc, orzeł, lew i smok. Uwagi o godłach napieczętnych Piastów, Histmag ISSN 1896-8651 [1].
Skocz do góry ↑ W przypadku 20 kobiet i 16 mężczyzn imiona nie są znane.
Skocz do góry ↑ W 21 przypadkach nie znamy pochodzenia małżonka, lub małżonki.
Skocz do góry ↑ Małżeństw jest w rzeczywistości mniej, gdyż Piastowie, żenili się też między sobą.
Skocz do góry ↑ W związku z częstymi przypadkami, iż nie znamy dokładnych dat urodzin, czy nawet śmierci Piastów i Piastówien lata życia są bardzo często orientacyjne. W opracowaniach historycznych można spotkać się w przypadku niektórych członków rodu z innymi propozycjami.
Skocz do góry ↑ Było piętnaście królowych jeżeli nieznana z imienia córka Mieszka II Lamberta dożyła koronacji swojego męża Beli I w 1061 r. na króla Węgier.
Bibliografia[edytuj | edytuj kod]
Balzer O., Genealogia Piastów, Kraków 1895.
Jasiński K., Genealogia Piastów wielkopolskich. Potomstwo Władysława Odonica, [w:] Kronika Miasta Poznania, t. 2, 1995.
Jasiński K., Rodowód pierwszych Piastów, Wrocław – Warszawa (1992).
Jasiński K., Rodowód Piastów małopolskich i kujawskich, wyd. M. Górny, Poznań – Wrocław 2001.
Jasiński K., Rodowód Piastów śląskich, t. 1-3, Wrocław 1973, 1975, 1977.
Wojciech Górczyk, Półksiężyc, orzeł, lew i smok. Uwagi o godłach napieczętnych Piastów, Histmag ISSN 1896-8651 [2]
Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]
Strona linii Rytel herbu Szeliga
http://www.poczet.com/herby.htm
Indeks osobowy 576 przedstawicieli dynastii Piastów
Kategoria: Piastowie
Jeżeli nie odnalazłeś interesujących Cię wpisów dla hasła "Monument Warszawa"
załóż nowy temat

Edycja / zgłoszenie nadużycia dotyczące wpisu nr
Formularz odpowiedzi
 

Chcę zamieścić
Proszę wpisać treść wiadomości (min. 10 znaków)
Wybierz zdjęcia z dysku lub przeciągnij je tutaj
możesz dodać jedno lub kilka zdjęć jednocześnie
można publikować jedynie zdjęcia w formacie JPG
maksymalna wielkość każdego zdjęcia - 4MB
dołącz:
wpisano znaków: 0
Wpisz, jak chcesz się przedstawić
Proszę uzupełnić podpis (min. 3 znaki)
E-mail
Nieprawidłowy adres e-mail
Numer telefonu
Nieprawidłowy numer telefonu
Aby wysłać wiadomość należy zaakceptować regulamin

Edycja / zgłoszenie nadużycia dotyczące wpisu nr  

Wczytywanie danych...
  1. Jeśli chcesz zmienić lub usunąć treść komentarza który sam dodałeś - podaj kod zgłoszenia który otrzymałeś na swój adres e-mail w chwili dodania komentarza a następnie przejdź do edycji wpisu:
  2. Jeśli nie pamiętasz/nie znasz swojego kodu zgłoszenia, a chcesz zmienić lub usunąć treść komentarza skorzystaj z poniżej przestawionej opcji:
Jeśli chcesz usunąć komentarz który wybrałeś uzupełnij swoje dane zgłaszającego, a następnie dokonaj opłaty administracyjnej w wysokości 200,00 zł za usunięcie wybranego komentarza.
* Serwis gwarantuje poufność poniżej udostępnianych danych
Wpisz swoje imię i nazwisko
Nieprawidłowy PESEL lub NIP
Wpisz miasto i kod pocztowy
Wpisz nazwę ulicy i numer domu
Nieprawidłowy adres e-mail
 

WYCIĄG Z REGULAMINU

  1. Operator nie przyjmuje i nie realizuje reklamacji oraz zgłoszeń w zakresie warstwy merytorycznej wystawianych Opinii.
  2. Reklamacje w sprawach związanych z dodawanymi Opiniami wyłącznie w zakresie ujawnienia w nich słów oraz treści posiadających charakter szykanujący, dyskryminujący, wzywających do nienawiści rasowej, wyznaniowej lub etnicznej, faszystowskich, pornograficznych, powszechnie uznane za wulgarne lub propagujące przemoc, reklamy, cenniki, ogłoszenia, oferty mogą być kierowane do Operatora za pośrednictwem formularza reklamacyjnego Serwisu dostępnego poniżej pod nazwą „ocenzuruj treści”.
  3. Osoba zgłaszająca wniosek „ocenzuruj treści” obowiązana jest do prawidłowego wypełnienia formularza reklamacyjnego, o którym mowa w powyższym punkcie, w szczególności poprzez wskazanie powodu zgłoszenia reklamacji, wykazanie zasadności reklamacji, podanie danych identyfikujących osobę zgłaszającą reklamację, w tym w szczególności imienia i nazwiska, adresu e-mail, numeru telefonu, podanie danych identyfikujących Opinię, której dotyczy reklamacja, a także konkretnego uzasadnienia związanego ze składaną reklamacją.
  4. Reklamacje rozpatrywane są przez Operatora w kolejności otrzymywanych zgłoszeń, w terminie 90 dni od daty otrzymania kompletnego zgłoszenia przez Operatora, pod warunkiem prawidłowego wypełnienia formularza reklamacyjnego przez zgłaszającego reklamację.
  5. Operator zastrzega, że zgłoszenia niekompletne, niezgodne z niniejszym wyciągu z regulaminu, zawierające nieprawidłowe lub nieprawdziwe informacje zostaną automatycznie usunięte z kolejki oczekujących na rozpatrzenie, bez dalszej ich weryfikacji oraz bez udzielenia odpowiedzi.
  6. Reklamacje zgłaszane w innym zakresie oraz innej formie niż wskazana w niniejszym paragrafie są automatycznie usuwane z systemu i nie są przekazywane i rozpatrzenia przez Operatora.
  7. Formularz ocenzuruj treści

Edycja / zgłoszenie nadużycia dotyczące wpisu nr  

  1. Operator nie przyjmuje i nie realizuje reklamacji oraz zgłoszeń w zakresie warstwy merytorycznej wystawianych Opinii.
  2. Reklamacje w sprawach związanych z dodawanymi Opiniami wyłącznie w zakresie ujawnienia w nich słów oraz treści posiadających charakter szykanujący, dyskryminujący, wzywających do nienawiści rasowej, wyznaniowej lub etnicznej, faszystowskich, pornograficznych, powszechnie uznane za wulgarne lub propagujące przemoc, reklamy, cenniki, ogłoszenia, oferty mogą być kierowane do Operatora za pośrednictwem formularza reklamacyjnego Serwisu dostępnego poniżej pod nazwą „ocenzuruj treści”.
  3. Osoba zgłaszająca wniosek „ocenzuruj treści” obowiązana jest do prawidłowego wypełnienia formularza reklamacyjnego, o którym mowa w powyższym punkcie, w szczególności poprzez wskazanie powodu zgłoszenia reklamacji, wykazanie zasadności reklamacji, podanie danych identyfikujących osobę zgłaszającą reklamację, w tym w szczególności imienia i nazwiska, adresu e-mail, numeru telefonu, podanie danych identyfikujących Opinię, której dotyczy reklamacja, a także konkretnego uzasadnienia związanego ze składaną reklamacją.
  4. Reklamacje rozpatrywane są przez Operatora w kolejności otrzymywanych zgłoszeń, w terminie 90 dni od daty otrzymania kompletnego zgłoszenia przez Operatora, pod warunkiem prawidłowego wypełnienia formularza reklamacyjnego przez zgłaszającego reklamację.
  5. Operator zastrzega, że zgłoszenia niekompletne, niezgodne z niniejszym wyciągu z regulaminu, zawierające nieprawidłowe lub nieprawdziwe informacje zostaną automatycznie usunięte z kolejki oczekujących na rozpatrzenie, bez dalszej ich weryfikacji oraz bez udzielenia odpowiedzi.
  6. Reklamacje zgłaszane w innym zakresie oraz innej formie niż wskazana w niniejszym paragrafie są automatycznie usuwane z systemu i nie są przekazywane i rozpatrzenia przez Operatora.
  7. Formularz ocenzuruj treści

Najpopularniejsze tematy na forum

Garwolin

Kierowca Bytom

Katowice

Konin

Kierowca Kąt

Pruszków

Szczecin

Częstochowa

Władysławowo

Kielce

Kierowca Kielce

Bytom

Radom

Rzeszów

oferty pracy agencja gliwice plac Piastów odrzanskie Krosno czesci Dział Piotrowice Myślenice apteka Police

Police

Kłodzko

Kraków

Jarosław

Radomsko
Działdowo

Mława

Grzędy Starachowice

Leszno

Świnoujście

Kurier Warszawa

sanden Polkowice

Polkowice

Krosno

Kierowca katb Wrocław

Toruń

Tczew

Asystentka stomatologiczna Białystok izoblok Chorzów
Wszelkie prawa zastrzeżone © 2018 najgorsza-praca.pl | regulamin